ماهیت سرکوبگرانه رژیمهای سیاسی و انقلابها: مطالعهای تطبیقی
نویسندگان
1 استادیار جامعهشناسی پژوهشکده امام خمینی
doi
10.30465/cps.2017.2534چکیده
اگرچه اکثر رژیمهای عربی که در سال 2011 بهواسطهی اعتراضات گسترده مردمی سقوط کردند به طور کلی و در مجموع، رژیمهایی اقتدارگرا و غیرآزاد محسوب میشدند اما در عین حال همه رژیمهای غیرآزاد در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا که برخی از آنها حتی به لحاظ شاخصهای سرکوب ساختاری از مشکلات جدیتری رنج میبردند، انقلاب و حتی اعتراضات و منازعات پایداری را تجربه نکردند. بر این اساس سوال این است که: ماهیت غیر آزاد و سرکوبگرانه رژیمهای سیاسی چه تاثیری بر وقوع انقلاب در کشورهای عربی در سال 2011 داشته است؟ و آیا همه رژیم های سیاسی عربی که در سال 2011 با پدیده انقلاب مواجه شدند، از مشکل سرکوب ساختاری به طور یکسان رنج می بردند؟ نتایج این تحقیق از طریق مقایسه شش کشور عربی در دوره زمانی 2005 تا 2010 با استفاده از روش تطبیقی و با کمک تکنیک اختلاف میل نشان می دهد که برخلاف تصور رایج، سرکوب ساختاری رژیم، شرط لازم برای وقوع واقعه انقلاب در کشورهای عربی نبوده است و همه رژیم هایی که به لحاظ ساختاری سرکوبگر بودند، الزاماً انقلاب را تجربه نکردند.و این نتیجه بر خلاف مدعای رایجی است که علت سرنگونی رژیمهای عربی را اقتدارگرایی آنها میداند.