بررسی اثر پاکلوبوترازول وجیبرالین بر عملکرد، محتوی اسانس و فعالیت آنتی اکسیدانی فلفل دلمه (Capsicum annuum)
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد زراعت، گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور مرکز زاهدان، ایران
2 دانشیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، ایران
3 استادیار گروه علوم پایه، دانشگاه پیام نور، ایران
4 استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، ایران
doi
10.22034/jpr.2022.2194چکیده
امروزه از تنظیم کنندههای رشد گیاهی بعنوان محرکهای رشد در تولید گیاهان مختلف استفادههای متعددی بعمل میآید. بدین منظور آزمایش گلخانهای بصورت طرح کاملاً تصادفی در چهار تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی متشکل از کاربرد تنظیم کننده-های رشد جیبرالین و پاکلوبوترازول در غالب هفت تیمار شامل عدم مصرف تنظیم کننده رشد، مصرف کامل جیبرالین (100 میلی-گرم در لیتر)، مصرف کامل جیبرالین + 50 درصد پاکلوبوترازول، مصرف کامل جیبرالین + مصرف کامل پاکلوبوترازول، مصرف 50 درصد جیبرالین + مصرف کامل پاکلوبوترازول، مصرف 50 درصد جیبرالین + 50 درصد پاکلوبوترازول، و مصرف کامل پاکلوبوترازول (150 میلیگرم در لیتر) انتخاب گردیدند. نتایج نشان داد که مصرف کامل پاکلوبوترازول همراه با مصرف کامل جیبرالین در مقایسه با تیمار شاهد (عدم کاربرد تنظیم کنندههای رشد گیاهی) موجب بهبود عملکرد گیاه نظیر وزن تر و خشک بوته، تعداد و عملکرد میوه در هر بوته فلفل دلمهای شد. اما کمترین فعالیت آنزیمهای آنتی اکسیدانی سوپر اکسید دیسموتاز و اسکوربات پراکسیداز کاربرد نیز از کاربرد همین تیمار حاصل گردید. نتایج مقایسه جداگانه دو تنظیم کننده رشد استفاده شده در این آزمایش نیز حاکی از آن بود که در تمامی صفات مورد بررسی به جزء ارتفاع بوته کاربرد تنظیم کننده رشد گیاهی پاکلوبوترازول در مقایسه با جیبرالین تاثیرگذاری مطلوبتری را روی صفات فوق داشت. در این آزمایش کمترین میزان تمامی صفات مورد بررسی نیز بجزء وزن هر میوه در بوته از تیمار شاهد حاصل گردید. همچنین هیچ یک از تنظیم کنندهای رشد گیاهی اثر معنی داری بر محتوی اسانس میوه گیاه نداشتند.