کودک‌آزاری والدین از منظر فقه و حقوق در پرتو نقش پزشکی قانونی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران.

2 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران. (نویسنده مسؤول)

3 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران.

doi
10.22034/jccj.2023.383471.1199
چکیده

حقوق کودکان به دلیل آنکه دارای شرایط خاصی هستند، مورد توجه اسناد داخلی و بوده و به همین دلیل رسیدگی قضایی به کودک‌آزاری نیازمند نقش­آفرینی سایر مراجع از جمله پزشکی قانونی است. پژوهش حاضر به بررسی کودک‌آزاری والدین از منظر فقه و حقوق اسلامی در پرتو نقش پزشکی قانونی می‌پردازد. سؤال این است که پزشکی قانونی چگونه می­تواند باعث جلوگیری از کودک­آزاری توسط والدین شود؟ فرضیه این است: پزشکی قانونی به‌عنوان یک مرجع تخصصی با علم و تخصص خود نسبت به شناسایی مصادیق جسمی و بدنی کودک‌آزای اقدام نموده و به مراجع قضایی گزارش می­دهد. یافته­های پژوهش مؤید آن است که با توجه به پیچیدگی تشخیص کودک­آزاری و از بین رفتن سریع صدمات بدنی، عدم تخصص نهادهای قضایی و همچنین نیاز تعیین میزان دقیق صدمات و خسارات وارده بر کودکان، نیازمند نقش آفرینی پزشکی قانونی هستیم. ارائه اطلاعات تخصصی و فنی و آگاه ساختن قضات از انواع نوین کودک‌آزاری از جمله کمک­های پزشکی قانونی در این زمینه است. پزشکی قانونی به دلیل تخصص و مهارت لازم هم پشتوانه مناسبی برای تحقق عدالت در دستگاه قضایی و صدور آراء است و هم منبعی برای اصلاح ساختارهایی که منجر به بروز کودکآزاری می‌شود. در پژوهش حاضر از روش توصیفی استفاده شده که مطالب نیز به شیوه اسنادی و فیش‌برداری جمع­آوری شده است.