رابطه بین خودتنظیمی هیجانی، ادراک از محیط یادگیری و تابآوری تحصیلی: کاربرد مدلیابی دو سطحی دانشآموز و کلاس
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشیار گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/japr.2019.247550.642681چکیده
هدف از مطالعه حاضر، رابطه بین خودتنظیمی هیجانی، ادراک از محیط یادگیری و تابآوری تحصیلی با کاربرد مدلیابی دو سطحی دانشآموز و کلاس بود. این مطالعه با ایدهگرفتن از رویکرد بومشناختی، نسبت به تابآوری کودک و نوجوان، بر روی نقش معلم و کلاس میپردازد. این رابطه در میان 450 دانشآموز دختر دوره پایه دهم از مناطق 19گانه آموزشوپرورش مناطق تهران که از هر منطقه سه دبیرستان انتخاب شدند، بررسی گردید. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاسهای معلم بهعنوان بافت اجتماعی (TSC)، تابآوری تحصیلی ARI و خودتنظیمی هیجانی (SRQ) بودند. نتایج تحلیل چندسطحی نشاندهنده رابطه مثبت و معنادار بین متغیرهای پژوهش بود که با وارد کردن متغیرها در هر دو سطح، رابطه متغیر خودتنظیمی هیجانی با تابآوری تحصیلی در سطح اول (سطح 001/0p<) و مؤلفههای درگیری، ساختار و حمایت از خودمختاری در سطح کلاس (001/0>p) معنادار است. بنابراین، مدارس حدود 27 درصد از واریانس تابآوری تحصیلی را تبیین میکنند و 73 درصد برای عوامل سطح دانشآموزان تبیین شده است. همچنین نتایج نشان داد که مدل دوسطحی برخلاف مدل معمولی و یکسطحی، دانش بیشتری در ارتباط با رابطه بین متغیرها ارائه میدهد. یافتههای این پژوهش نشان داد که عوامل مؤثر بر تابآوری تحصیلی دانشآموزان چندسطحی است و برای بررسی تابآوری تحصیلی دانشآموزان، باید به همه سطوح مؤثر بر آن توجه شود و با واردکردن متغیرها در هردو سطح، رابطه متغیر خودتنظیمی هیجانی با تابآوری تحصیلی در سطح دانشآموز و مؤلفههای درگیری، ساختار و حمایت از خودمختاری در سطح کلاس معنادار میباشد.
