مقایسه اثربخشی درمان روایت‌مدار و ACT، بر کیفیت زندگی و اضطراب وجودی سالمندان

نویسندگان

1 استادیار گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

2 دانشیار گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

3 دانشجوی دکتری رشته روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز، اهواز، ایران

4 استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.

5 استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

doi
10.22059/japr.2019.279683.643240
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان­های روایتی و مبتنی بر پذیرش و تعهد، بر کیفیت زندگی و اضطراب وجودی سالمندان بود. این پژوهش از نوع تجربی با طرح (پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل)، می­باشد. جامعه آماری را سالمندان ساکن در سراهای سالمندی شهر تهران تشکیل دادند. نمونه­ها به تعداد 30 نفر، با روش خوشه­ای انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه 10 نفره، شامل دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل، جای گرفتند. سپس از هر سه گروه با استفاده از پرسشنامه­های کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (WHOQOL-BREF) و اضطراب وجودی (EAI)، پیش­آزمون گرفته شد و در ادامه، گروه آزمایشی یکم در معرض روایت­درمانی گروهی و گروه آزمایشی دوم نیز در معرض درمان مبتنی بر پذیرش­و­تعهد گروهی، قرار گرفتند و گروه کنترل نیز هیچگونه مداخله­ای را دریافت نکرد. نتایج آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند­متغیره با اندازه­گیری مکرر نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل درمان­های روایت­مدار و مبتنی بر پذیرش و تعهد، منجر به افزایش کیفیت زندگی (01/0>P) و کاهش اضطراب وجودی (01/0>P) سالمندان می­شوند. از طرف دیگر هر دو روش درمانی به صورت معنادار بر کیفیت زندگی (05/0<P) و اضطراب وجودی (05/0<P) سالمندان اثربخشی یکسانی داشتند که با توجه به اثربخش بودن هر دو شیوه درمانی مبتنی بر رویکرد روایتی و مبتنی بر پذیرش و تعهد، می­توان از آن­ها به منظور افزایش کیفیت زندگی و کاهش اضطراب وجودی سالمندان استفاده نمود