مقایسه اثربخشی درمان روایتمدار و ACT، بر کیفیت زندگی و اضطراب وجودی سالمندان
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
3 دانشجوی دکتری رشته روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز، اهواز، ایران
4 استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
5 استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
doi
10.22059/japr.2019.279683.643240چکیده
هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمانهای روایتی و مبتنی بر پذیرش و تعهد، بر کیفیت زندگی و اضطراب وجودی سالمندان بود. این پژوهش از نوع تجربی با طرح (پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل)، میباشد. جامعه آماری را سالمندان ساکن در سراهای سالمندی شهر تهران تشکیل دادند. نمونهها به تعداد 30 نفر، با روش خوشهای انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه 10 نفره، شامل دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل، جای گرفتند. سپس از هر سه گروه با استفاده از پرسشنامههای کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (WHOQOL-BREF) و اضطراب وجودی (EAI)، پیشآزمون گرفته شد و در ادامه، گروه آزمایشی یکم در معرض روایتدرمانی گروهی و گروه آزمایشی دوم نیز در معرض درمان مبتنی بر پذیرشوتعهد گروهی، قرار گرفتند و گروه کنترل نیز هیچگونه مداخلهای را دریافت نکرد. نتایج آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره با اندازهگیری مکرر نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل درمانهای روایتمدار و مبتنی بر پذیرش و تعهد، منجر به افزایش کیفیت زندگی (01/0>P) و کاهش اضطراب وجودی (01/0>P) سالمندان میشوند. از طرف دیگر هر دو روش درمانی به صورت معنادار بر کیفیت زندگی (05/0<P) و اضطراب وجودی (05/0<P) سالمندان اثربخشی یکسانی داشتند که با توجه به اثربخش بودن هر دو شیوه درمانی مبتنی بر رویکرد روایتی و مبتنی بر پذیرش و تعهد، میتوان از آنها به منظور افزایش کیفیت زندگی و کاهش اضطراب وجودی سالمندان استفاده نمود