نقش واسطهای رضایت زناشویی و رابطه مادر- کودک در استفادهی آسیبزای مادران از شبکههای اجتماعی مجازی و مشکلات رفتاری کودکان ( مطالعه کمی و کیفی)
نویسندگان
1 استادیار روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا، تهران،ایران
2 دانشیار روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا
3 دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
4 استادیار روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا
doi
10.22059/japr.2019.274857.643159چکیده
شبکههای مجازی علی رغم امکاناتی که فراهم کردهاند آسیبهایی نیز به همراه داشتهاند. هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطهی استفادهی آسیبزای مادران از ا شبکهها با رضایت زناشویی ، رابطهی آنها با فرزندان و مشکلات رفتاری فرزندانشان بود؛ . در بخش کمی جامعه آماری شامل کلیه مادران کودکان 3-7 ساله شهر تهران و نمونه شامل 323 نفر از مادران بود که به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر شامل پرسشنامه استفاده آسیبزا از شبکههای مجازی، مقیاس سنجش رابطه، مقیاس رابطه مادر-کودک و پرسشنامه توانایی ها و مشکلات کودکان بود. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از روش همبستگی و ابزار مورد استفاده در بخش کیفی مصاحبه بود پژوهش از نظریه زمینهای استفاده شده نمونه در بخش کیفی 17 نفر از مادرانی بودند که به استفاده از شبکهها وابستگی داشتند و با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند.ابزار مورد استفاده در بخش کیفی مصاحبه نیمه ساختاریافته بود برای تحلیل دادههای کیفی از کدگذاری نظری استفاده شد. به طور کلی نتایج پژوهش بیانگر رابطهی استفاده ی آسیبزا از شبکهها بهویژه وابستگی به آنها با رضایت زناشویی پایین در زنان و ارتباط نامطلوب میان مادر و فرزند بوده و با بروز مشکلات رفتاری در کودکان نیز مرتبط است