تحلیل ظرفیت انرژیهای تجدیدپذیر در ایران (مورد: انرژیهای بادی و خورشیدی)
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی تهران
2 دانشگاه علوم پزشکی بابل
3 دانشگاه آزاد اسلامی
4 دانشگاه علوم پزشکی شیراز
doi
10.48311/psp.2026.114339.0چکیده
در برنامههای سوم، چهارم، پنجم و ششم توسعه ایران، به انرژیهای تجدیدپذیر توجه شده است و متولیان امر، برای پیگیری و تولید انرژیهای تجدیدپذیر تعیین شدهاند. ایران در منطقهای واقع شده است که در طول سال با تعداد روزهای آفتابی فراوان و حداقل تابش چهار کیلووات ساعت بر متر مربع در روز، از وضعیت مناسبی برخوردار است. بر همین اساس، با جمعآوری دادههای یک دوره 20 ساله بیشینه وزش باد و تابش آفتاب در استانهای کشور و استفاده از آنها، توان بادی و خورشیدی استانهای کشور محاسبه و ارزیابی اقتصادی استقرار مزارع بادی و نیروگاههای خورشیدی در استانها انجام گرفته است. پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی است و با روش کمی و کیفی و با بهرهگیری از منابع کتابخانهای و اطلاعات آمارهای معتبر به تحلیل ظرفیت انرژیهای تجدیدپذیر خورشیدی و بادی در ایران میپردازد. برای ارزیابی و مقایسه ظرفیت انرژی بادی و خورشیدی استانها، براساس شاخصها میتوان میانگین کلی و ماکزیمم شاخص انرژی بادی و خورشیدی را محاسبه کرد. در این چارچوب، استانی که میانگین انرژی خورشیدی یا بادی آن در بین استانهای کشور بیشینه باشد، مقدار شاخص برای آن عدد 100 خواهد بود. بررسی دادههای ۲۰ ساله تابش خورشید و وزش باد نشان میدهد که در اغلب مناطق کشور، باد از دوام و سرعت مناسبی برای تولید برق برخوردار است. در حوزه انرژی خورشیدی نیز استانهای یزد، سیستان و بلوچستان، فارس، خراسان جنوبی، اصفهان، کرمان و چهار محال و بختیاری با میانگین تابش بیش از ۴.۶ کیلووات ساعت بر متر مربع در اولویت نخست قرار دارند.