مدل‌یابی رابطه کمال‌گرایی و سلامت روان با بررسی نقش واسطه‌ای متغیرهای اهمال‌کاری ‌تحصیلی و خودناتوان‌سازی ‌تحصیلی

نویسندگان

1 استادیار دانشکده‌ روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ ارﺷﺪ روانﺷﻨﺎﺳﯽ، مدیر کانون خانواده اسلامی

doi
10.22059/japr.2018.70936
چکیده

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی برای رابطه بین کمال‌گرایی و سلامت روان با بررسی نقش واسطه‌ای متغیرهای اهمال‌کاری ‌تحصیلی و خودناتوان‌سازی ‌تحصیلی به کمک روش تحلیل مسیر انجام پذیرفت. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۰۰ نفر از دانشجویان دختر و پسر دانشکده روان­شناسی و علوم‌تربیتی دانشگاه تهران بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. از شرکت کننده­ها خواسته شد پرسش‌نامه‌های کمال‌گرایی فراست (FMPS)، سلامت‌عمومی (GHQ-28)، اهمال‌کاری‌تحصیلی سولومون و راثبلوم و پرسش‌نامه خودناتوان‌سازی تحصیلی  (ASHS)شوینگر و استینسمر را تکمیل کنند. داده‌های به‌دست آمده با روش آماری تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته­ها نشان داد رابطه کمال‌گرایی با اهمال‌کاری و رابطه کمال‌گرایی با خودناتوان‌سازی مثبت و معنی‌دار است و رابطه کمال‌گرایی با سلامت روان منفی و معنی‌دار است. رابطه اهمال‌کاری با خودناتوان‌سازی مثبت و معنی‌دار و با سلامت روان و رابطه خودناتوان‌سازی با سلامت روان منفی و معنی‌دار است. همچنین اثر غیرمستقیم کمال‌گرایی بر سلامت روان به‌واسطه اهمال‌کاری و کمال‌گرایی بر سلامت روان به‌واسطه خودناتوان‌سازی منفی و معنی‌دار است. نتایج نشان داد که متغیرهای کمال‌گرایی، اهمال‌کاری و خودناتوان‌سازی ۵۴ درصد از واریانس سلامت روان را پیش‌بینی می‌کنند.