مدلیابی رابطه کمالگرایی و سلامت روان با بررسی نقش واسطهای متغیرهای اهمالکاری تحصیلی و خودناتوانسازی تحصیلی
نویسندگان
1 استادیار دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ ارﺷﺪ روانﺷﻨﺎﺳﯽ، مدیر کانون خانواده اسلامی
doi
10.22059/japr.2018.70936چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی برای رابطه بین کمالگرایی و سلامت روان با بررسی نقش واسطهای متغیرهای اهمالکاری تحصیلی و خودناتوانسازی تحصیلی به کمک روش تحلیل مسیر انجام پذیرفت. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۰۰ نفر از دانشجویان دختر و پسر دانشکده روانشناسی و علومتربیتی دانشگاه تهران بود که به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. از شرکت کنندهها خواسته شد پرسشنامههای کمالگرایی فراست (FMPS)، سلامتعمومی (GHQ-28)، اهمالکاریتحصیلی سولومون و راثبلوم و پرسشنامه خودناتوانسازی تحصیلی (ASHS)شوینگر و استینسمر را تکمیل کنند. دادههای بهدست آمده با روش آماری تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان داد رابطه کمالگرایی با اهمالکاری و رابطه کمالگرایی با خودناتوانسازی مثبت و معنیدار است و رابطه کمالگرایی با سلامت روان منفی و معنیدار است. رابطه اهمالکاری با خودناتوانسازی مثبت و معنیدار و با سلامت روان و رابطه خودناتوانسازی با سلامت روان منفی و معنیدار است. همچنین اثر غیرمستقیم کمالگرایی بر سلامت روان بهواسطه اهمالکاری و کمالگرایی بر سلامت روان بهواسطه خودناتوانسازی منفی و معنیدار است. نتایج نشان داد که متغیرهای کمالگرایی، اهمالکاری و خودناتوانسازی ۵۴ درصد از واریانس سلامت روان را پیشبینی میکنند.