تحلیل تاب آوری مسکونی محلات ناکارآمد در برابر زلزله (نمونه موردی : منطقه 7 تهران)
نویسندگان
1
2 دانشگاه علم و صنعت ایران
3 دانشگاه علم و صنعت ایران
doi
چکیده
رشد جمعیت با شهرنشینی سریع و بدون برنامهریزی، گسترش فزاینده مخاطرات طبیعی و انسانی، پیامدی جزء ناپایداری در پهنه شهرها بهویژه پهنههای فرسوده و ناکارآمد مسکونی ندارد. بنابراین امروزه در شهرها، توجه به افزایش پایداری فیزیکی مسکن مبتنی بر اصول و نظریه تابآوری از اهمیت زیادی برخودار است. هدف پژوهش تحلیل و کاربرد تابآوری کالبدی مسکن در بافتهای فرسوده شهری در محلات منطقه 7 با 13 محله با وسعت 1970383 مترمربع و همچنین نحوه تأثیر آن برای پایدارسازی منابع شهری است. پژوهش حاضر با نوع کاربردی ـ توسعهای و با روش توصیفی- تحلیلی و ارزیابی تابآوری کالبدی مسکن محدوده مورد مطالعه با دادههای حاصل از مطالعات اسنادی موجود در سازمان مسکن و شهرسازی، مرکز آمار و شهرداری پرداخته است. دادهها در غالب شاخص های اسکلت ساختمان، عمر بنا، نفوذپذیری، تعداد طبقات، جنس مصالح، کیفیت ابنیه و دانهبندی قطعات در بافت مسکونی استخراج و دستهبندی شدهاند. جهت ارزیابی و کشف الگو از ابزار رگرسیون، از روش خودهمبستگی فضایی برای وزندهی لایهها، تحلیل توزیع فضایی از روش خودهمبستگی فضایی موران محلی ( Anselin local Morans ) در نرم افزار GIS و Geoda در سطوح محلات منطقه 7 استفاده شده است . نتایج حاصله بیانگر این است علیرغم قرارگیری مساحت بیشتری از محدوده در بازه تابآوری متوسط تا غیر تاب آور از لحاظ تفکیک، طیف تابآوری در محلات با روند تغییرات و تأثیرات متفاوتی روبرو است که پراکنش جغرافیایی آن در قسمت شرق منطقه نمود و تمرکز بیشتری دارد.