بررسی روش و چهارچوب اصولیگری نظریهای روششناسانه در اندیشة محمدحسین نائینی
نویسندگان
1 استادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
doi
چکیده
چکیده تحقق و شکلگیری یک نظریه مستلزم انطباق با مصداق و مصداقهای بیرونی است. ازآنجاکه نائینی در اندیشهورزی و تولید اندیشه موفق و قوی ظاهر شده و ابتکار او در تولید اندیشة جدید بهنوعی منحصربهفرد است، تعیین چهارچوب و روش کاری وی، درقالب یک نظریه، موضوع این مقاله است. در این مقاله به روشی که نائینی از آن بهره گرفته است میپردازیم که میتواند مبنای نظریهای روششناختی باشد و آن تسهیلکنندة تولید اندیشهورزی است؛ یعنی رسیدن به روش و نظریهای برای اندیشهورزی مناسب با استناد به سبک کار نائینی که مبنای این نوشتار است. این چهارچوب و نظریه «اصولیگری» نام دارد؛ اصولیگری چهارچوب و نظریهای است که بر کلیت آرای نائینی بار میشود. به این معنا که با رجوع به آرا و سبک تدوین و تولید دیدگاههای نائینی میتوان این چهارچوب را استخراج کرد.