بررسی تطبیقی عنصر مادی جرایم خودزنی نیروهای مسلح در ایران و ایالات متحده آمریکا

نویسندگان

1 استادیار، گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران.

2 دانشجوی دکتری، گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران.

3 استادیار، گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران. (نویسنده مسؤول)

doi
10.22034/jccj.2023.387462.1209
چکیده

خودزنی در بین نیروهای مسلح به‌دلیل قرار گرفتن این نیروها در وضعیت‌های خاص و دشوار وجود دارد. در برخی از نظام‌های حقوقی خودزنی نیروهای مسلح جرم‌انگاری شده است. ایران و ایالات متحده آمریکا از جمله این کشورها هستند. بیشترین شباهت بین دو نظام حقوقی در جرم‌انگاری خودزنی نیروهای مسلح در عنصر مادی جرایم خودزنی مشاهده می‌شود و در هر دو نظام حقوقی هر درجه از تمارض و هر درجه از خودزنی و همچنین هر مدل از تمارض و هر مدل از خودزنی که با هر وسیله و یا هر شیوه‌ای باشد، برای تحقق جرم کافی دانسته شده است. خودزنی نیروهای مسلح در قالب ترک فعل از قبیل غذا نخوردن به قصد آسیب رساندن به خود، جرم تلقی می‌شود. تفاوت مهم در عنصر مادی جرایم خودزنی نیروهای مسلح در دو کشور این است که در ایران «متعذر شدن به ناتوانی جسمی و روحی» و «اظهار بی‌علاقگی مکرر» به‌عنوان عنصر مادی جرایم خودزنی نیروهای مسلح شناخته می‌شود، درحالی‌که در آمریکا این درجات ضعیف از آسیب به خود، به‌عنوان خودزنی محسوب نمی‌شود و در نتیجه قلمرو عنصر مادی جرایم خودزنی نیروهای مسلح در ایران وسیع‌تر از ایالات متحده آمریکا است و اعمال بیشتری را شامل می‌شود.