تاثیر شدت های مختلف (خفیف و متوسط) تمرین مقاومتی حاد بر کنترل بازداری سالمندان
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، سمنان، ایران
3 دانشجوی کارشتاسی ارشدگروه روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی،
4 اﺳﺘﺎدﯾﺎر رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ داﻧﺸﮑﺪه ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺑﺪﻧﯽ و ﻋﻠﻮم ورزﺷﯽ، داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﯾﯽ. ﺗﻬﺮان
doi
10.22059/japr.2018.68729چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین مقاومتی حاد با شدتهای خفیف و متوسط بر کنترل بازداری سالمندان بالای 60 سال است. 40 سالمند سالم بهصورت هدفمند انتخاب، و بهصورت تصادفی در یک گروه تجربی و کنترل طبقهبندی شدند. کنترل بازداری توسط وظیفه اصلاح شده اریکسن فلانکر طی سه مرحله قبل، 15 دقیقه و 180 دقیقه بعد از برنامه تمرینی قدرتی با شدتهای خفیف (40RM%10) و متوسط (70% RM10) برای گروه تجربی ارزیابی شد. دادهها توسط آزمون آماری آنالیز کوواریانس اندازههای تکراری در سطح معنی داری 05/0 تجزیه و تحلیل شد.نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی حاد تأثیر معنیداری بر روی زمان پاسخ و شاخص بازداری در آزمون اصلاح شده اریکسن فلانکر در سالمندان دارد. علاوه بر این، جنسیت تأثیر معنیداری بر روی تأثیر تمرین مقاومتی (شدت متوسط و خفیف) بر کنترل بازداری کار ندارد، در حالیکه شدت تمرین و زمان اجرای آزمون استرنبرگ بعد از تمرین مقاومتی تأثیر معنیداری بر نتایج آزمون دارد. یک وهله تمرین مقاومتی حاد در سالمندان میتواند باعث تقویت مهار پاسخهای رفتاری غالب، ناخواسته و عادتی (پاسخهای prepotent) و افکار مزاحم و به نوبه بهبود تمرکز توجه بر روی موضوع اصلی شود.