بررسی تحلیلی روش گروه بندی تمام وقت دانش آموزان مدارس استعداد درخشان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
3 داﻧﺸﯿﺎر داﻧﺸﮑﺪه ﻋﻠﻮم ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ و رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ. داﻧﺸﮕﺎه اﺻﻔﻬﺎن
4 دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22059/japr.2018.66957چکیده
هدف این پژوهش بررسی تحلیلی روش گروهبندی تماموقت دانش آموزان مدارس استعدادهای درخشان بود که برای این منظور از روش تحقیق کیفی استفاده شد. جامعه آماری شامل دانش آموختگان، والدین، معلمین، مدیران و متخصصین آموزش تیزهوشان بود. جامعه نمونه شامل 48 نفر از جامعه آماری بود که به صورت هدفمند انتخاب، و با آنها مصاحبه باز و عمیق انجام گرفت. پس از اشباع نظرات، جهت تحلیل داده ها، گزارههای استخراجشده کدگذاری، ترکیب و مقولهبندی شدند. یافتههای پژوهش، 13 مقوله بود، شامل: "برداشت ناقص از مفهوم استعداد درخشان در عمل، عدم جامعیت شیوه شناسایی تیزهوشان، آسیب روش گروهبندی تماموقت تیزهوشان، چالش تفکیک جایگاه استعداد درخشان در ساختار سازمانی آموزش و پرورش، همسویی کم با عدالت آموزشی، کمتوجهی به برنامههای پرورشی، عدم تطابق برنامههای آموزشی و درسی با ویژگیهای فردی تیزهوشان، انتظارات بیش از حد والدین، نقصهای مدیریت آموزشی، کمبود معلمان متخصص آموزش تیزهوشان، انتظارات متقابل و بیش از حد جامعه و استعدادهای درخشان، عدم توجه به وضعیت پس از دانش آموختگی و نداشتن برنامه نگهداشت استعدادهای درخشان". یافته های پژوهش به چهار دسته مبانی نظری تیزهوشی، روش اجرا، و عوامل درون سازمانی و برون سازمانی آموزش و پرورش تقسیم شدند. بر این اساس، نتیجه می شود، اجرای روش گروهبندی تماموقت بهتر است به حداقل خود برسد و برنامه ریزی همه جانبه برای رفع نواقص آموزشی و پرورشی دانش آموزان تیزهوش انجام گیرد.