تاثیر تنشهای خشکی و شوری بر ویژگیهای جوانهزنی و فیزیولوژیک گیاهچه گوجیبری (Lycium barbarum)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد گیاهان دارویی، گروه تولیدات گیاهی، دانشکده کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 دانشیار گروه تولیدات گیاهی، دانشکده کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان
3 استادیار گروه تولیدات گیاهی، مرکز آموزش عالی کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان
4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
doi
10.22124/jms.2022.6165چکیده
این تحقیق بهمنظور بررسی پاسخ جوانهزنی گیاه گوجیبری به تنشهای شوری، خشکی و تنش همزمان شوری-خشکی انجام شد. بدین منظور آزمایشی بهصورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی در آزمایشگاه تحقیقاتی مرکز آموزش عالی کشاورزی شهرستان بردسیر در سال 1399 اجرا شد. در این مطالعه واکنش گیاه گوجیبری به چهار سطح پلی اتیلن گلایکول 6000 بهمنظور ایجاد تنش خشکی (صفر، 2-، 4- و 8- بار) و چهار سطح نمک کلرید سدیم به منظور ایجاد تنش شوری (صفر، 2-، 4- و 8- بار) در مرحله جوانهزنی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که با کاهش پتانسیل اسمزی در هر دو تنش خشکی و شوری درصد و سرعت جوانهزنی، وزن خشک گیاهچه و محتوای رطوبت نسبی کاهش نشان داد، اما نشت الکترولیت نسبی و محتوای پرولین افزایش یافت. بذور گوجیبری از لحاظ مولفههای جوانهزنی شرایط تنش خشکی را بهتر از تنش شوری تحمل کردند، بهطوری که در پتانسیل اسمزی 8- بار تنش شوری بذور گوجیبری قادر به جوانهزنی نبوده و ساقهچه و ریشهچهای تولید نکردند. در پتانسیل اسمزی 2- بار سرعت جوانهزنی و محتوای رطوبت نسبی در تنش خشکی بهترتیب 56/4 درصد و 47/0 درصد و در تنش شوری 18/30 درصد و 24/18 درصد کاهش، اما نشت الکترولیت نسبی در تنش خشکی بهمیزان 57/0 درصد و در تنش شوری 89/10 درصد افزایش یافت.