تاثیر تنش‌های خشکی و شوری بر ویژگی‌های جوانه‌زنی و فیزیولوژیک گیاهچه گوجی‌بری (Lycium barbarum)

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد گیاهان دارویی، گروه تولیدات گیاهی، دانشکده کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان

2 دانشیار گروه تولیدات گیاهی، دانشکده کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان

3 استادیار گروه تولیدات گیاهی، مرکز آموزش عالی کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان

4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان

doi
10.22124/jms.2022.6165
چکیده

این تحقیق به­منظور بررسی پاسخ جوانه­زنی گیاه گوجی­بری به تنش­های شوری، خشکی و تنش همزمان شوری-خشکی انجام شد. بدین منظور آزمایشی به­صورت فاکتوریل و در قالب طرح کاملا تصادفی در آزمایشگاه تحقیقاتی مرکز آموزش عالی کشاورزی شهرستان بردسیر در سال 1399 اجرا شد. در این مطالعه واکنش گیاه گوجی­بری به چهار سطح پلی اتیلن گلایکول 6000 به­منظور ایجاد تنش خشکی (صفر، 2-، 4- و 8- بار) و چهار سطح نمک کلرید سدیم به منظور ایجاد تنش شوری (صفر، 2-، 4- و 8- بار) در مرحله جوانه­زنی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که با کاهش پتانسیل اسمزی در هر دو تنش خشکی و شوری درصد و سرعت جوانه­زنی، وزن خشک گیاهچه و محتوای رطوبت نسبی کاهش نشان داد، اما نشت الکترولیت نسبی و محتوای پرولین افزایش یافت. بذور گوجی­بری از لحاظ مولفه­های جوانه­زنی شرایط تنش خشکی را بهتر از تنش شوری تحمل کردند، به­طوری که در پتانسیل اسمزی 8- بار تنش شوری بذور گوجی­بری قادر به جوانه­زنی نبوده و ساقه­چه و ریشه­چه­ای تولید نکردند. در پتانسیل اسمزی 2- بار سرعت جوانه­زنی و محتوای رطوبت نسبی در تنش خشکی به­ترتیب 56/4 درصد و 47/0 درصد و در تنش شوری 18/30 درصد و 24/18 درصد کاهش، اما نشت الکترولیت نسبی در تنش خشکی به­میزان 57/0 درصد و در تنش شوری 89/10 درصد افزایش یافت.