تبیین و بررسی نشانگرهای نوآوری محتوای برنامه های درسی هنر مدارس
نویسندگان
1 مربی، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دکتری تخصصی برنامهریزی درسی و استاد مدعو دانشگاه فرهنگیان، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، اصفهان، ایران
doi
چکیده
هدف مطالعة حاضر تبیین و بررسی نشانگرهای نوآوری محتوای برنامههای درسی هنر است. پژوهش از نوع کاربردی و روش آن توصیفی- پیمایشی، با رویکرد ترکیبی است. جامعة پژوهش در بخش کیفی، جمعی از صاحبنظران آموزش هنر داخلی و خارجی و متخصصان برنامههای درسی در سطح کشور بودند، که به روش هدفمند و شبکهای و با معیار اشباع نظری دادهها 19 نفر از آنان انتخاب شد، در بخش کمَی، شامل 1969 نفر از معلمان ناحیههای 1، 3 و 4 اصفهان بوند که 170 نفر به روش طبقهای انتخاب شدهاند. دادههای پژوهش از طریق مصاحبة نیمهساختاریافته و پرسشنامة محققساخته گردآوری شد. برای تعیین روایی مصاحبه و پرسشنامه از روایی محتوا، و برای برآورد پایایی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. یافتههای کیفی بر اساس مقولهبندی و یافتههای کمی با آمارهای توصیفی و استنباطی تحلیل شد. طبق نتایج تحقیق مهمترین نشانگرها عبارت است از استقرار سامانة بهروزکردن سرفصلهای موجود، توجه به درسها و موضوعهای تلفیقی و همگرا، کاربست رویکرد دانش محوری بر پایة خلاقیت و با تأکید بر تقویت همزمان توانمندیهای علمی و هنری در تدوین محتوا،توجه به تفاوتهای فردی در حین فرایند تدوین محتوای برنامة درسی هنری، حاکمکردن قابلیتهای هنری و زیباشناختی بر محتوای برنامههای درسی، توجه به آموزههای هنر اسلامی در راستای تدوین محتوا. یافتههای پژوهش در بخش کمی نیز نشان داد میزان کاربست نشانگرهای نوآوری در محتوای برنامههای درسی هنری بیشتر از سطح متوسط است.