تبیین و بررسی نشانگرهای نوآوری محتوای برنامه های درسی هنر مدارس

نویسندگان

1 مربی، گروه روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 دکتری تخصصی برنامه‌ریزی درسی و استاد مدعو دانشگاه فرهنگیان، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، اصفهان، ایران

doi
چکیده

هدف مطالعة حاضر تبیین و بررسی نشانگرهای نوآوری محتوای برنامه­های درسی هنر است. پژوهش از نوع کاربردی و روش آن توصیفی- پیمایشی، با رویکرد ترکیبی است. جامعة پژوهش در بخش کیفی، جمعی از صاحب‌نظران آموزش هنر داخلی و خارجی و متخصصان برنامه­های درسی در سطح کشور بودند، که به روش هدفمند و شبکه‌ای و با معیار اشباع نظری داده‌ها 19 نفر از آنان انتخاب شد، در بخش کمَی، شامل 1969 نفر از معلمان ناحیه‌های 1، 3 و 4 اصفهان بوند که 170 نفر به روش طبقه­ای انتخاب شده‌اند. داده­های پژوهش از طریق مصاحبة نیمه‌ساختاریافته و پرسشنامة محقق‌ساخته گردآوری شد. برای تعیین روایی مصاحبه و پرسشنامه از روایی محتوا، و برای برآورد پایایی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. یافته‌های کیفی بر اساس مقوله‌بندی و یافته­های کمی با آمارهای توصیفی و استنباطی تحلیل شد. طبق نتایج تحقیق مهم­ترین نشانگرها عبارت است از استقرار سامانة به­روزکردن سرفصل‌های موجود، توجه به درس‌ها و موضوع‌های تلفیقی و همگرا، کاربست رویکرد دانش محوری بر پایة خلاقیت و با تأکید بر تقویت همزمان توانمندی­های علمی و هنری در تدوین محتوا،توجه به تفاوت‌های فردی در حین فرایند تدوین محتوای برنامة درسی هنری، حاکم‌کردن قابلیت­های هنری و زیباشناختی بر محتوای برنامه‌های درسی، توجه به آموزه­های هنر اسلامی در راستای تدوین محتوا. یافته­های پژوهش در بخش کمی نیز نشان داد میزان کاربست نشانگرهای نوآوری در محتوای برنامه­های درسی هنری بیشتر از سطح متوسط است.