فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر به­منظور بررسی اثربخشی برنامه غنی‌سازی روابط زناشویی بر افزایش صمیمیت و امیدواری زوجین دارای فرزند معلول انجام گرفت. روش پژوهش، شبه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش زوجینی بودند که به­دلیل داشتن فرزند معلول به مرکز توان‌بخشی شایان واقع در شهر تهران مراجعه کرده، و از میان آنان 30 زوج که در پرسشنامه صمیمیت زناشویی و امیدواری نمره پایین‌تری کسب کرده بودند، به­روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده و به­صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 زوج) و کنترل (15 زوج) گماشته شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه صمیمیت زناشویی (اولیاء، 1385) و پرسشنامه امیدواری (اسنایدر، 1994) (ADHS) بود که هر گروه در دو نوبت پیش‌آزمون و پس‌آزمون، آن را تکمیل کردند. جلسات آموزشی برنامه غنی‌سازی ارتباط برای زوجین گروه آزمایش در 7 جلسه 90 دقیقه‌ای اجرا شد، اما برای شرکت‌کنندگان گروه کنترل آموزشی ارائه نگردید. سپس داده‌های جمع­آوری شده از طریق تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج تحلیل نشان داد بین امیدواری و صمیمیت زناشویی (به جزء خرده مقیاس‌های صمیمیت جسمانی و روان‌شناختی) در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنادار وجود داشت. به‌عبارت ‌دیگر، آموزش برنامه غنی‌سازی روابط زناشویی می‌تواند روش مؤثری در زمینه افزایش امیدواری و صمیمیت در زوجین دارای فرزند معلول باشد.