بررسی ویژگی‌های زراعی و پایداری عملکرد برخی ژنوتیپ‌های متوسط-دیررس سیب‌زمینی

نویسندگان

1 دانشیار مؤسسه تحقیقات ثبت و گواهی بذر و نهال، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرج، ایران

2 محقق مؤسسه تحقیقات ثبت و گواهی بذر و نهال، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرج، ایران

3 استادیار مؤسسه تحقیقات ثبت و گواهی بذر و نهال، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرج، ایران

doi
10.22124/jms.2022.5282
چکیده

سیب­زمینی با توجه به پتانسیل عملکردی بالا نقش مهمی در تامین امنیت غذایی در ایران و بسیاری از کشورهای دیگر دارد. امروزه نیاز به ارقامی از این گیاه که پایداری و سازگاری بالایی با شرایط اقلیمی ایران داشته باشند، وجود دارد، بنابراین انجام آزمایش‌های پایداری عملکرد و سازگاری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در این پژوهش در سه منطقه، خراسان رضوی، زنجان و همدان، تعداد نه ژنوتیپ وارداتی متوسط-دیررس به­همراه یک ژنوتیپ شاهد رایج در کشت این گیاه طی دو سال 1395 و 1396 در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار کشت شدند و صفات عملکرد کل غده در واحد سطح، عملکرد غده قابل فروش، تعداد ساقه اصلی در بوته، ارتفاع بوته، تعداد غده بذری، تعداد کل غده سیب­زمینی و درصد ماده خشک مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تحقیق نشان داد بین ارقام مورد آزمون در مکان‌های مختلف اختلاف معنی­دار وجود داشت. همچنین اثر سال در مکان در ژنوتیپ برای تمامی صفات مورد ارزیابی به‌جز ارتفاع بوته و درصد ماده خشک تفاوت معنی‌داری نشان داد. بر اساس نتایج این پژوهش ژنوتیپ‌های رودئو، سیفرا، فابولا، پانامرا و ساگیتا به­عنوان ژنوتیپ برتر برای کشت بهاره و ژنوتیپ چلنجر به­طور خاص با هدف مصرف در بخش صنعت پیشنهاد شدند. در مجموع، سازگارترین ژنوتیپ‌ها با بالاترین عملکرد غده سیب­زمینی به­طور اختصاصی، ژنوتیپ رودئو برای خراسان رضوی، ژنوتیپ‌های سیفرا و فابولا برای زنجان و ژنوتیپ‌های پانامرا و ساگیتا برای همدان بودند.