بررسی ویژگیهای زراعی و پایداری عملکرد برخی ژنوتیپهای متوسط-دیررس سیبزمینی
نویسندگان
1 دانشیار مؤسسه تحقیقات ثبت و گواهی بذر و نهال، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرج، ایران
2 محقق مؤسسه تحقیقات ثبت و گواهی بذر و نهال، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرج، ایران
3 استادیار مؤسسه تحقیقات ثبت و گواهی بذر و نهال، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی،کرج، ایران
doi
10.22124/jms.2022.5282چکیده
سیبزمینی با توجه به پتانسیل عملکردی بالا نقش مهمی در تامین امنیت غذایی در ایران و بسیاری از کشورهای دیگر دارد. امروزه نیاز به ارقامی از این گیاه که پایداری و سازگاری بالایی با شرایط اقلیمی ایران داشته باشند، وجود دارد، بنابراین انجام آزمایشهای پایداری عملکرد و سازگاری از اهمیت ویژهای برخوردار است. در این پژوهش در سه منطقه، خراسان رضوی، زنجان و همدان، تعداد نه ژنوتیپ وارداتی متوسط-دیررس بههمراه یک ژنوتیپ شاهد رایج در کشت این گیاه طی دو سال 1395 و 1396 در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار کشت شدند و صفات عملکرد کل غده در واحد سطح، عملکرد غده قابل فروش، تعداد ساقه اصلی در بوته، ارتفاع بوته، تعداد غده بذری، تعداد کل غده سیبزمینی و درصد ماده خشک مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تحقیق نشان داد بین ارقام مورد آزمون در مکانهای مختلف اختلاف معنیدار وجود داشت. همچنین اثر سال در مکان در ژنوتیپ برای تمامی صفات مورد ارزیابی بهجز ارتفاع بوته و درصد ماده خشک تفاوت معنیداری نشان داد. بر اساس نتایج این پژوهش ژنوتیپهای رودئو، سیفرا، فابولا، پانامرا و ساگیتا بهعنوان ژنوتیپ برتر برای کشت بهاره و ژنوتیپ چلنجر بهطور خاص با هدف مصرف در بخش صنعت پیشنهاد شدند. در مجموع، سازگارترین ژنوتیپها با بالاترین عملکرد غده سیبزمینی بهطور اختصاصی، ژنوتیپ رودئو برای خراسان رضوی، ژنوتیپهای سیفرا و فابولا برای زنجان و ژنوتیپهای پانامرا و ساگیتا برای همدان بودند.