مقایسۀ رضایت زناشویی والدین بر اساس ویژگی و نوع ناتوانی فرزندان
نویسندگان
1 داﻧﺸﯿﺎر داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان
2 استادیار دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی - دانشگاه تهران
3 ﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ ارﺷﺪ روانﺷﻨﺎﺳﯽ. داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان
4 اﺳﺘﺎد ﻣﻤﺘﺎز داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان
doi
10.22059/japr.2017.62606چکیده
هدف پژوهش حاضر مقایسۀ رضایت زناشویی والدین بر اساس ویژگی و نوع ناتوانی فرزندان میباشد. با توجه به موضوع و هدف پژوهش حاضر این مطالعه از نوع پسرویدادی است. شرکتکنندگان پژوهش حاضر شامل 125 زوج میباشند که به صورت نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای تصادفی انتخاب و مورد پژوهش قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش حاضر شامل فرم کوتاه مقیاس رضامندی زوجیت افروز و پرسشنامه مربوط به سوألات جمعیت شناختی میباشد. دادههای گردآوریشده در دو بخش آمار توصیفی و آمار استنباطی (تحلیل واریانس یکراهه و t مستقل)، تجزیه و تحلیل گردید. نتایج این پژوهش نشان داد که بین والدین دانشآموزان عادی، کمتوان ذهنی، آسیب بینایی و آسیب شنوایی از لحاظ رضایت زناشویی تفاوت معناداری وجود دارد (01/0>p).گروه والدین دانشآموزان با آسیب شنوایی رضایت زناشویی کمتری نسبت به دیگر گروهها دارا میباشد. همچنین این پژوهش نشان داد که بین گروه پدرها و مادرها از لحاظ رضایت زناشویی تفاوت معنادار وجود دارد )001/0≥p). با توجه به نتایج پژوهش حاضر به نظر میرسد رضایت زناشویی والدین با فرزند ناتوان میتواند تحت تأثیر نوع ناتوانی کودک قرار گیرد. از آنجاکه والدین کودک دارای آسیب شنوایی شرایط و نیازهای متفاوتتری نسبت به دیگر والدین تجربه میکنند، از رضایت زناشویی کمتری برخوردار هستند. ازاینرو، پیشنهاد میشود برنامههای مداخلهای مؤثر و زودهنگام برای سازگاری والدین کودک ناتوان بهویژه والدین فرزند با آسیب شنوایی صورت گیرد.