ارزیابی تخصیص اعتبارات کشاورزی: مطالعه موردی استان کرمان
نویسندگان
1 دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 گروه اقتصاد کشاورزی دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان
3 دانشگاه تهران
4 دانشگاه شهید باهنر کرمان
5 دانشگاه شهید باهنر، کرمان
doi
10.22067/jead2.v32i1.66855چکیده
اعتبارات کشاورزی محدود بوده و باید بین اهداف متفاوت و گاهاً متضاد، توزیع شود. بررسیهای انجام شده نشان میدهد که در استان کرمان تخصیص اعتبارات کشاورزی از یک مدل مشخصی پیروی نمیکند. هدف مطالعه حاضر تخصیص بهینه اعتبارات کشاورزی با استفاده از برنامهریزی آرمانی در 9 شهرستان شمالی استان کرمان در سال 1393 بوده است. در راستای این هدف، از 6 شاخص شامل مزیت نسبی، بهرهوری نیروی کار، بهرهوری آب، بهرهوری زمین، بهرهوری کود و ضریب مکانیزاسیون استفاده شد. برای تعیین ضریب اهمیت شاخصهای مذکور از روش تحلیل سلسله مراتبی فازی و 20 پرسشنامه خبرگان استفاده شد. نتایج تجربی بر پایه شاخصهای شش گانه نشان میدهد که وضعیت فعلی تخصیص اعتبارات کشاورزی بهینه نیست. اما در وضعیت تخصیص بهینه، توزیع اعتبارات کشاورزی در بین شهرستانها از یکنواختی و تعادل نسبی بیشتری برخوردار است. در وضعیت تخصیص بهینه، اکثر آرمانهای درنظر گرفته شده نسبت به وضعیت موجود، دارای ارزش بهتری هستند. بر حسب نتایج به دست آمده، برای توزیع بهینه اعتبارات پیشنهاد میشود که میزان اعتبارات کشاورزی شهرستانهای رفسنجان، سیرجان، شهربابک، بردسیر، بافت، راور و زرند به ترتیب حدود 65، 62، 25، 18، 8، 5 و 2 میلیارد ریال اضافه و شهرستان کرمان و بم به ترتیب 177 و 6 میلیارد ریال کم شود، تا تخصیص اعتبارات کشاورزی در شهرستانهای مختلف، بهینه و یکنواختتر گردد.