فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به‌منظور بررسی تأثیر اسپرمیدین بر برخی صفات کمی و کیفی نخود در شرایط فاریاب، مطالعه‌ای در دانشکده کشاورزی دانشگاه صنعتی شاهرود در سال1395 انجام شد. آزمایش به‌صورت کرت‌های خُردشده در قالب طرح بلوک­ کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. عوامل آزمایش شامل رژیم ­آبیاری در سه سطح (دور آبیاری هفت‌روز (شاهد)، دور آبیاری 10‌روز و دور آبیاری 13روز) و محلول‌پاشی برگی اسپرمیدین در سه سطح (شاهد، محلول­پاشی با غلظت 3/0‌میلی‌مولار و محلول­پاشی با غلظت 6/0میلی­مولار) ­بود. نتایج نشان داد که درشرایط استفاده از غلظت 3/0میلی­مولار اسپرمیدین، فعالیت آنزیم کاتالاز 48درصد نسبت به شاهد کاهش یافت. در غلظت 6/0‌میلی­مولار اسپرمیدین، تغییر معنی­داری در فعالیت این آنزیم وجود نداشت. در دور آبیاری 13‌روز، غلظت­های 3/0 و 6/0‌میلی­مولار اسپرمیدین باعث شد که فعالیت آنزیم گوایکول پراکسیداز به ترتیب 38درصد و 67درصد کاهش یابد و در مقابل، محتوای نسبی کلروفیل برگ به ترتیب 12درصد و 24درصد افزایش نشان دهد. این افزایش در صفات تعداد غلاف در بوته (به ترتیب 23درصد و 31درصد)، زیست‌توده (23درصد و 44درصد)، عملکرد دانه (20درصد و 34درصد) و پروتئین دانه (3درصد و 6درصد) نیز مشاهده شد. اسپرمیدین 6/0‌میلی­مولار به‌عنوان بهترین سطح تیمار برای شرایط وجود و عدم­وجود تنش خشکی شناخته شد.