سنجش میزان پایداری کشاورزی استان آذربایجان شرقی با رهیافت برنامهریزی توافقی
نویسندگان
1 دانشگاه تبریز
2 دانشگاه تبریز
3 دانشگاه تبریز
4 دانشگاه تبریز
doi
10.22067/jead2.v31i4.60005چکیده
در طی دهههای اخیر افزایش تولید محصولات کشاورزی گرچه بخشی از نیازهای جمعیت رو به رشد را برطرف نموده است، اما امروزه مشخص شده است که استفاده از روشهای کشاورزی مرسوم به دلیل استفاده بیرویه از منابع، منجر به تخریب محیط زیست شده است. لذا کشاورزی پایدار به عنوان کلید رهایی از مشکلات به وجود آمده، مطرح شده است. در این مطالعه با استفاده از روش برنامهریزی توافقی اقدام به ارزیابی میزان پایداری کشاورزی شهرستانهای استان آذربایجان شرقی گردید. وزن شاخصها از طریق نظرسنجی مستقیم از کارشناسان کشاورزی تعیین شد و سایر اطلاعات لازم از منابع ثانویه نظیر سازمان جهاد کشاورزی، سازمان آب منطقهای و سالنامههای آماری استان آذربایجان شرقی در سال 1394 جمعآوری گردید. نتایج نظرسنجی نشان داد که در بعد اقتصادی راندمان آبیاری، عملکرد، خاکورزی حفاظتی و شاخص بیمه، در بعد اجتماعی شاخص باسوادی، تعداد کارشناس کشاورزی، شاخص بهداشت و درصد اشتغال کشاورزی و در بعد زیستمحیطی شاخص سطح تراز آب زیرزمینی، مصرف آب کشاورزی، سیستمهای کارآمد آبیاری، شوری و غلظت نیترات مهمترین شاخصها شناخته شدهاند. با اجرای برنامهریزی توافقی مشخص شد که در بعد اقتصادی، عجبشیر در بعد اجتماعی، جلفا، در بعد زیستمحیطی و نیز در کل، کلیبر پایدارترین شهرستانها بودهاند. نتایج مطالعه نشان میدهد که با توجه به بحران خشکسالی در منطقه، پایداری منابع آب از دغدغههای اصلی پایداری کشاورزی و منابع طبیعی استان محسوب میشود. همچنین توزیع عادلانه-تر امکانات و زیرساختهای توسعه کشاورزی نظیر صنایع تبدیلی، مدارس روستایی، خانههای بهداشت و اماکن رفاهی میتواند به توسعه اقتصادی–اجتماعی شهرستانهای محروم استان بیانجامد.