فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

استفاده از سیلیکا (رسوبی و دودی)، به‌عنوان پرکننده تقویتی در صنعت لاستیک- به‌ویژه صنعت تایر- پیشرفت قابل توجهی داشته است. اصولاً استفاده از سیلیکا، نسبت به دوده، مقاومت غلتشی تایر را تا حدود 20 درصد کاهش می‌دهد. با فرض اینکه تایر تحت فشار صحیح و مناسب قرار گرفته و با سرعت‌های متفاوت در حرکت باشد، کاهش 20 درصد در مقاومت غلتشی تقریباً معادل 3 تا 4 درصد ذخیره سوخت مصرفی وسیله نقلیه است. جایگزینی دوده با سیلیکا در تایرهای سواری علاوه بر کاهش مقاومت غلتشی، باعث بهبود استحکام کششی تایرها (ترد تایر) در شرایط مطلوب شده است. علاوه بر آن، سیلیکا در فصل زمستان برای تایرها مزیتهای بسیاری دارد و آمیزه‌هایی که با سیلیکا تقویت می‌شوند، اغلب در دمای کم، نرم و انعطاف‌پذیرتر می‌شوند که این مورد موجب ترمزگیری و چنگ‌زنی مطلوب‌تری می‌شود. مشکل اصلی سیلیکا به‌ نیروهای بین‌مولکولی شدید آن مربوط می‌شود که پراکنش مطلوب ذره‌های آن را در بستر آمیزه دشوار می‌سازد. سطح سیلیکا به‌دلیل وجود تعدادی گروه‌های سیلانول (Si-OH)، آبدوست است. ماهیت آبدوستی سطح سیلیکا و تمایل آن برای تشکیل پیوندهای هیدورژنی منجر به تمایل بسیار زیاد آن به برهمکنش پرکننده-پرکننده و جلوگیری از پراکنش مناسب و یکنواخت در حین اختلاط می‌شود. در نتیجه، غالباً ویژگی‌های نامطلوب ولکانشی را به‌دنبال دارد. این مشکل را می‌توان با استفاده از عامل‌های پیونددهنده سیلان‌دار که قابلیت واکنش شیمیایی با سیلیکا و کائوچو را در طول مراحل اختلاط و ولکانش دارند، برطرف ساخت.