گونهشناسی حماسههای منثور پهلوی: تحلیل روایت یادگار زریران و کارنامۀ اردشیر بابکان بر پایۀ نظریۀ کارکرد زبانی یاکوبسن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، بخش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 نویسندۀ مسئول، دانشیار، بخش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
3 دانشیار ، بخش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22103/jll.2025.25534.3217چکیده
زمینه / هدف : با وجود جایگاه برجستۀ متون پهلوی در تاریخ ادبیات و فرهنگ ایران، گونهشناسی حماسههای منثور پیش از اسلام اغلب بر پایۀ تقسیمبندیهای سنتی یا برداشتهای کلی صورت گرفته و کمتر به تحلیل کارکردهای زبانی در چارچوبی نظاممند توجه شدهاست. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این خلأ، دو متن شاخص پهلوی، «یادگار زریران» و «کارنامۀ اردشیر بابکان» را در چارچوب مدل ششگانۀ کارکردهای زبانی رومن یاکوبسن، مورد تحلیل تطبیقی قرار میدهد. در ابتدا، مبانی نظری پژوهش شامل تعریفها و طبقهبندیهای سنتی و جدید گونهشناسی متون حماسی مرور میشود و سپس شاخصهای کارکردی زبان، بهعنوان چارچوب تحلیل انتخاب میگردد. در انتها نیز راهکاری برای تحلیل و دستهبندی دقیقتر متون حماسی از نظر گونهشناسی ارائه میدهد. روش/ رویکرد: روش پژوهش حاضر، تلفیقی و مبتنی بر تحلیل کیفی محتوای متون است و نمونههای زبانی و روایی هر اثر براساس مطالعات کتابخانهای و با رویکرد مقایسهای استخراج و سپس بر مبنای کارکردهای ششگانۀ یاکوبسن تحلیل میشود. یافته ها / نتایج: یافتهها نشان میدهد که در کارنامۀ اردشیر بابکان، کارکرد ارجاعی زبان برجسته است. این متن، با ساختاری شبهتاریخی وبا لحن گزارشگونه و بهرهگیری محدود از آرایههای بلاغی، بیشتر بر انتقال رویدادها و مشروعیتبخشی تاریخی متمرکز است. در مقابل، یادگار زریران با تأکید بر کارکردهای ادبی و عاطفی، نمونهای تمامعیار از حماسۀ منثور به شمار میرود. در این روایت، با حضور پررنگ عناصر پیرنگی پویا، شخصیتپردازی بارز و کاربست گستردۀ آرایههای بلاغی، برانگیختن عواطف را در اولویت قرار میدهد. نتایج پژوهش نه تنها تمایز بنیادین این دو متن را در عرصۀ گونهشناسی آشکار میکند، بلکه الگویی کاربردی برای بازتعریف مرزهای گونهشناسی حماسههای منثور بر پایهای عینی و زبانی ارائه میکند. کاربست رویکرد یاکوبسن در این پژوهش امکان تعمیم و به کارگیری این مدل را در تحلیل سایر متون منثور فارسی تا دورههای متأخر، فراهم میآورد.