فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: در درمان‌های پروتزی متکی بر ایمپلنت، عدم وجود میکروگپ بین ایمپلنت و اباتمنت از فاکتورهای ضروری در موفقیت درمان است. بهترین روش برای تشخیص میکروگپ استفاده از رادیوگرافیهای دهانی پری‌اپیکال معرفی شده است. عوامل متعددی ممکن است بر قابلیت تشخیص گپ در رادیوگرافی مؤثر باشند. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر احتمالی قطر ایمپلنت و زاویه تابش بر امکان تشخیص میکروگپ بین ایمپلنت-اباتمنت بود.مواد و روش‌ها: سه ایمپلنت نوعInternal Connection  Busan, Korea)  Dio UF,) با قطر 3/3، 4 و 5/4 میلی‌متر انتخاب و اباتمنت های مستقیم مربوطه روی هرکدام بسته شد. با کمک سورویور این  مجموعه‌ها در بلوک های آکریلی به گونه‌ای نصب شدند که محور طولی آنها عمود بر افق باشد. نمونه‌ها برای هر ایمپلنت با سه وضعیت بدون گپ،  گپ 50 µm و گپ 100 µm بین ایمپلنت–اباتمنت تهیه شدند. برای ایجاد گپ ، نوار ماتریکس میلار 50 µm (یک لایه برای فاصله‌ی 50 µm و دو لایه برای µm 100) بین اباتمنت و ایمپلنت قرار داده‌ شد و اباتمنت ها با نیروی تورک توصیه شده توسط کارخانه بر روی ایمپلنت ها بسته شد. رادیوگرافیها با سه زاویه‌ی تابش عمود °0، °15+ و °15- تهیه شدند. مجموع ۲۷ رادیوگرافی پری‌اپیکال دیجیتال توسط ۵ متخصص پروتزهای دندانی بررسی شد. تحلیل داده‎‌ها با استفاده از آزمون دقیق فیشر انجام شد.یافته‌ها: درصد پاسخهای صحیح در مورد قطر 3/3 میلیمتر برابر با 6/66 درصد،  برای قطر 4 میلیمتر، 5/55 درصد و برای قطر 5/4 میلیمتر، معادل 6/66 درصد بود. یافته‌ها نشان داد که تفاوت آماری معناداری بین قابلیت تشخیص میکروگپ ایمپلنت–اباتمنت در قطرهای مختلف ایمپلنت وجود نداشت (99/0<P).نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، تغییر قطر ایمپلنت با اتصال داخلی (Internal connection) و زاویه تابش اشعه رادیوگرافی پری اپیکال از نظر آماری تأثیری بر قابلیت تشخیص گپ ایمپلنت–اباتمنت ندارد.