اثر نسبتهای جایگزینی کشت مخلوط ذرت شیرین (Zea mays L.) با ارقام لوبیا (Phaseolus vulgaris L.) بر عملکرد و اجزای عملکرد
نویسندگان
1 دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشگاه فردوسی مشهد
4 دانشگاه فردوسی مشهد
5 دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22067/ijpr.v8i2.50084چکیده
بهمنظور ارزیابی عملکرد و اجزای عملکرد ذرت شیرین تحت تأثیر نسبتهای کشت مخلوط ردیفی سری جایگزینی با ارقام لوبیا، آزمایشی در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد در سال زراعی 93-1392 اجرا شد. تیمارها شامل نسبتهای جایگزینی 75+25، 50+50 و 25+75درصد ذرت شیرین (رقم چیس) با پنج رقم لوبیا (قرمز، چشمبلبلی، سفید، چیتی و توده محلی) و کشت خالص هر دو گیاه بود. نتایج نشان داد که عملکرد دانه ذرت شیرین در کشت خالص بیشتر از کشت مخلوط بود و با افزایش تراکم در نسبتهای مخلوط با ارقام لوبیا بهطور معنیداری افزایش یافت. بالاترین و کمترین عملکرد دانه در بین نسبتهای مخلوط بهترتیب برای 75درصد ذرت شیرین+25درصد لوبیا با 81/734گرم بر مترمربع و 25درصد ذرت شیرین+75درصد لوبیا با 6/346گرم بر مترمربع بهدست آمد. بالاترین میانگین عملکرد دانه ارقام لوبیا در نسبت کاشت 75درصد لوبیا+ 25درصد ذرت شیرین با 7/165گرم بر مترمربع و پایینترین میزان برای 25درصد لوبیا+ 75درصد ذرت شیرین با 8/77گرم بر مترمربع حاصل شد. بالاترین عملکرد دانه در لوبیا چشمبلبلی (23/234گرم بر مترمربع) و کمترین میزان در توده محلی (8/84گرم بر مترمربع) مشاهده شد. بالاترین نسبت برابری زمین برای نسبت 25درصد لوبیا توده محلی+75درصد ذرت شیرین (47/1) بهدست آمد. نتایج تیمارها نشان داد که توده محلی نسبت به سایر ارقام لوبیا توان رقابتی بیشتری نسبت به ذرت شیرین داشت