تحول نثر روایی در عصر قاجار: از خوابنامه تا رمان مدرن
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، استاد، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه قم، قم، ایران.
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه قم، قم، ایران.
doi
10.22103/jll.2026.26207.3231چکیده
زمینه: در عصر قاجار، با ورود مفاهیم جدید به عرصه اجتماع و ادب، نویسندگان روشنفکر در جستجوی قالبهای روایی نوینی برای بیان اندیشههای خود بودند. در این میان، خوابنامهنویسی به عنوان گونهای ادبی-سیاسی با استقبال گستردهای روبهرو شد. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی ساختار روایی این آثار و تبیین جایگاه آنها در تاریخ تحول ادبیات داستانی فارسی است.روش: روش این تحقیق توصیفی-تحلیلی است و با تکیه بر مطالعات کتابخانهای، به بررسی ساختاری و مقایسهای نه خوابنامه شاخص از دوره قاجار میپردازد. چارچوب نظری پژوهش، واکاوی هشت عنصر داستانی شامل پیرنگ، شخصیتپردازی، حقیقتمانندی، درونمایه، زاویه دید، صحنهپردازی، گفتوگو و لحن است.یافته ها: آنچه در این پژوهش به وضوح میتوان نشان داد نقش خوابنامهها در شکلگیری رمانهای مدرن فارسی است به گونهای که در بررسیهای سرچشمههای این رمانها نمیتوان از نقش این خوابنامهها چشمپوشی کرد بلکه این آثار را میتوان پلی بین قصهنویسی کهن و رماننویسی مدرن دانست.نتیجهگیری: یافتههای این پژوهش نشان از یک ساختار منسجم و مشابه در عناصرداستانی دارد؛ به گونهای که پیرنگ آنها از یک ساختار ششبخشی مشترک تبعیت میکند. بر این اساس، میتوان نتیجه گرفت که خوابنامههای قاجاری با کیفیت ماهرانهای که در بهکارگیری عناصر داستان از خود نشاندادهاند، نه تنها قالبی متمایز و دارای تشخص هستند، بلکه به عنوان پلی میان داستاننویسی کلاسیک و رمان مدرن فارسی عملکرده و سهمی تعیینکننده در تکوین ادبیات داستانی معاصر ایران داشتهاند.