ارزیابی روشهای جاگذاری ایمپلنت: روش معمول در مقابل روش آناتومیک قرار دهی فوری ایمپلنت در نواحی زیبایی
نویسندگان
1 دستیار تخصصی، گروه پریودانتیکس، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
2 استادیار، گروه پریودانتیکس، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
3 استادیار، گروه پریودانتیکس، دانشکدهی دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
doi
10.22038/jmds.2025.26185چکیده
مقدمه: مطالعات اندکی ایمپلنت گذاری فوری در ناحیه زیبایی را مورد بررسی قرار داده اند؛ لذا به علت کمبود گزارشات کلینیکی، هدف از این مطالعه ارزیابی دو روش ایمپلنت گذاری فوری آناتومیک و معمول، در ناحیهی زیبایی از نظر موقعیت و زاویه صحیح ایمپلنت بود.مواد و روشها: در این مطالعه، افراد سالم بالغ که حداقل یک دندان غیر قابل نگداری در قدام ماگزیلا داشتند و کاندید ایمپلنت فوری بودند، وارد مطالعه شدند. ۲۴ بیمار به دو گروه تقسیم شدند. در یک گروه، ایمپلنت گذاری به روش معمول انجام گردید و درگروه دیگر، روش آناتومیک برای قرار دادن ایمپلنت استفاده شد. موقعیت و زاویه ایمپلنت از لحاظ مزیودیستالی و باکولینگوالی با استفاده ازاسکنرهای داخل دهانی در هر دو گروه ارزیابی شد ونتایج دو گروه بایکدیگر مقایسه شد. موقعیت ایمپلنت بصورت ایده آل/پایین تراز ایده آل ، مزیالی/دیستالی ، باکالی/لینگوالی بیان گردید. از آزمونهای کای دو و دقیق فیشر برای پاسخ به اهداف پژوهش استفاده شد. آزمونها در سطح خطای پنج درصد و با استفاده از نسخه 27 نرمافزار SPSS انجام شد.یافتهها: نتایج مطالعه نشان داد قرار دهی فوری ایمپلنت به روش معمول و آناتومیک ازنظر موقعیت مزیودیستال (414/0:p-value) و باکولینگوالی (591/0:p-value)، زاویه مزیودیستالی (230/0:p-value) و باکولینگوالی (461/0:p-value) از لحاظ آماری تفاوت معناداری با یکدیگر نداشته اند.نتیجه گیری: هنگام قرار دادن ایمپلنت بصورت فوری، برای انتخاب روش معمول یا آناتومیک باید شرایط دهان و دندان بیمار و نظر جراح در نظر گرفته شود و ازنظر زاویه و موقعیت قرار گیری ایمپلنت هیچ کدام از این روش ها برتری نداشت.