بررسی دیدگاه اساتید در مورد کاربرد واقعیت افزوده و واقعیت مجازی در آموزش دندان پزشکی: مطالعه پدیدارشناسی
نویسندگان
1 استادیار پریودانتیکس، گروه پریودانتیکس ، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران
2 دانشجوی دندانپزشکی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران
3 دکترای مدیریت آموزش عالی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران
doi
10.22038/jmds.2025.26189چکیده
مقدمه: واقعیت افزوده و واقعیت مجازی، شبیهسازی مصنوعی کامپیوتری از یک محیط واقعی است. هدف این مطالعه، بررسی دیدگاه و تجربه اساتید در مورد کاربرد واقعیت افزوده و واقعیت مجازی در آموزش دندانپزشکی بود.مواد و روشها: پژوهش حاضر، به صورت کیفی و به روش پدیدارشناسی در سال 1403 انجام شد. با 12 نفر از اساتید دانشکده دندانپزشکی رفسنجان مصاحبه انجام شد و از روش نمونهگیری هدفمند استفاده گردید. پس از کسب اطمینان از اشباع، انجام مصاحبهها متوقف شد. برای تعیین دقت و اعتبار دادهها، پژوهشگر پس از کدگذاری دادهها، از شیوه متداول تعیین روایی کیفی، بررسی توسط مشارکت کننده استفاده نمود. جهت فرایند تحلیل در مراحل اول و دوم از نرم افزار MAXQDA نسخه 10 استفاده شد.یافته ها: پس از تجزیه و تحلیل مصاحبههای انجام گرفته، 5 طبقه اصلی و چهارده طبقه فرعی شناسایی گردید. 1)ارتقای کیفیت آموزش: آموزش همه جانبه،آموزش عدالت محور و ارائه خدمات نوین. 2)متناسب سازی آموزش با نیازها: ابزار آموزشی و تربیت نیروی انسانی کارآمد، 3)بسترسازی آموزشی: برنامهریزی کلاسیک،تدریس فناورانه و مدیریت هوشمند، 4)نادیده گرفتن نیازهای آموزشی آینده: موانع انگیزشی، موانع زیرساختی و عدم درک شرایط واقعی. 5)توانمندسازی یادگیرندگان: افزایش مهارت، ارتقای سطح یادگیری و یادگیری ماندگار بودند.نتیجه گیری: تجارب اساتید از کاربرد واقعیت افزوده و مجازی بیانگر ارتقای کیفیت آموزش، تناسب آموزش با نیازهای جامعه و توانمندسازی یادگیرندگان میباشد. برای استفاده بهتر از این دو فناوری، بسترسازی آموزشی و مدیریت هوشمند لازم است. این دو فناوری با موانعی روبرو هستند که برنامهریزی موجب کم شدن این موانع میشود.