تصحیح اغلاط و خواندن واژگانی ناخوانده از جامع التواریخ (بخش ایران و اسلام) براساس نسخه برگردان مجمع التواریخ
نویسندگان
1 گروه زبان و ادبیات فارسی-دانشکده ادبیات و علوم انسانی-دانشگاه ولی عصر رفسنجان
doi
10.22103/jll.2023.20237.3025چکیده
یکی از تاریخنامههای فارسی، جامعالتواریخ اثر خواجه رشیدالدین فضلالله همدانی است که تواریخ اقوام و ملل مختلف را شامل میشود. بخش تاریخ ایران و اسلام این اثر را محمد روشن براساس دستنویس کتابخانه کاخ توپکاپی استانبول به شماره 1653، تصحیح و میراث مکتوب منتشر کرده است. بخش تاریخ پیش از اسلام این دستنویس در حقیقت مجمعالتواریخ اثر حافظ ابرو و بخشهای دیگرآن، جامعالتواریخ رشیدالدین همدانی است. میراث مکتوب کُلّ این دستنویس را به صورت نسخه برگردان چاپ نموده است. در متن مصحَّح روشن اغلاط متعددی وجود دارد. نیز واژههایی برای مصحّح قابل خواندن نبوده و از این رو، وی جای آنها را در متن مصحّح خود، بیاض گذاشته است. در مقالة حاضر این اغلاط، تصحیح و بعضی از واژههایی که جای آنها بیاض مانده، خوانده شده است. روش ما، روش مقابلهای است. متن مصحّح روشن با نسخه برگردان جامع – مجمعالتواریخ مقابله و صورتهای صحیح پارهای از واژههای مغلوط، بازیافت و در مواردی مواضع بیاض مانده، تکمیل گردیده است. نتیجه تحقیق نشان میدهد که شمار اغلاط متن مصحَّح و تعداد موارد بیاض مانده قابل اعتنا و نسبتاً زیاد است. ظاهراً یکی از علل اصلی که باعث آمده مصحِّح در خواندن بعضی واژهها بلغزد و یا واژههایی را ناخوانده رها کند و محل آنها را بیاض بگذارد، همانا غیرمنقوط بودن اغلب واژهها در دستنویس اساس مصحِّح است. هدف این مقاله آن است که با نشان دادن این اغلاط و کاستیها و ارائه صورتهای درست و تکمیل مواضع خوانده نشده و بیاض، چاپ بعدی این قسمت از این تاریخنامه ارجمند، منقّحتر گردد.