بررسی سلامت روان دانشجویان دانشکده دندانپزشکی مشهد توسط پرسشنامه SCL-90 در سال تحصیلی 1399-1400
نویسندگان
1 دانشیار گروه ارتودنسی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
2 استادیار گروه ارتودنسی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
3 دندانپزشک، گرگان، ایران.
4 استادیار گروه ارتودنسی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی خرم آباد، ایران.
doi
10.22038/jmds.2023.66953.2194چکیده
مقدمه: سلامت روان دانشجویان دندانپزشکی، به دلیل ارتباط با سلامت جسمانی و روانی بیماران از اهمیت زیادی برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی سلامت روان دانشجویان عمومی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال تحصیلی 1399-1400 انجام گرفت.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی، پرسشنامه SCL-90-R ۹۰ سوالی بین دانشجویان عمومی دندانپزشکی مشهد بصورت کاغذی و آنلاین توزیع شد. وضعیت سلامت روانی هر فرد با توجه به نمره به دست آمده در چهار طبقه تعیین گردید: فاقد اختلال روانی (0-1)، اختلال روانی خفیف (1-2)، اختلال روانی متوسط (2-3) و اختلال روانی شدید (3-4). اطلاعات بدست آمده توسط نرم افزار SPSS نسخه 20 و بوسیله آزمونهای من ویتنی و کروسکال والیس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: در این مطالعه، 530 دانشجو مورد بررسی قرار گرفتند که 6/52 درصد (279 نفر) از آنها زن و 4/47 درصد (251 نفر) از آنها مرد بودند. در کل، 2/30 درصد دانشجویان (160 نفر) نوعی از اختلالات را داشتند، که از این تعداد، 26 درصد دانشجویان (138 نفر) اختلال جزئی، 8/3 درصد دانشجویان (20 نفر) اختلال متوسط و 4/0 درصد دانشجویان (2 نفر) اختلال جدی داشتند. بدترین وضعیت دانشجویان مربوط به حیطههای افکار پارانوئیدی، وسواس و اجبار و حساسیت در روابط متقابل و بهترین وضعیت دانشجویان مربوط به حیطه ترس مرضی بود. سلامت روانی دانشجویان دندانپزشکی تنها با جنس آنها رابطه معنیداری داشت (01/0P=) ولی با وضعیت تاهل (28/0P=)، محل سکونت (72/0P=) ، نیمسال ورودی (22/0P=) و سال ورود به دانشگاه (96/0P=) رابطه معنیداری مشاهده نشد.نتیجهگیری: اکثر دانشجویان مورد مطالعه ما فاقد اختلال روانی بودند، در حالی که حدود یک سوم دانشجویان از اختلالات روانی رنج میبرند. در زنان به طور معنیداری وضعیت سلامت روان بدتری مشاهده گردید. اما بین سایر متغیرها و سلامت روان از نظر آماری رابطه معنیداری وجود نداشت.