بررسی ایهام تبادر در مرزباننامه به مثابة یک ویژگی سبکی
نویسندگان
1 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22103/jll.2022.17746.2914چکیده
مرزباننامه از نمونههای درخشان نثر فنی در قرن هفتم هجری است که باوجودِ جایگاه رفیع آن، همچنان برخی از جنبههای زیباشناختی و دقایق هنری این اثر سترگ ادبی ناشناخته باقی مانده است و این پژوهش، به روش توصیفی- تحلیلی به تبیین و تحلیل ایهام تبادر در مرزباننامه به عنوان یکی از ویژگیهایِ مکتومِ سبکی میپردازد. این صنعت بدیعی، بستر مناسبی را برای آفرینش صور خیال، ایجاز، انسجام متنی و توسعة اغراض و معانی در متن فراهم آوردهاست و در بسیاری مواقع، دریافت بهتر سخن و دلالتهای آن، علّت گزینش کلمات و تناسب واژگان عبارات، در پرتو توجّه به آن حاصلمیشود. نقد تعاریف ایهام تبادر و نیز بررسی گونهها و کارکردهای این صنعت بدیعی در مرزباننامه و کیفیّت آن، از جمله مباحث مورد توجّه در این پژوهش است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که ایهام تبادر در مرزباننامه در حدّ تعاریف ارائهشده از این صنعت بدیعی نمیگنجد و در سطح واژه، ترکیب، جمله و فراتر از آن و به مقاصدی چون ایجاد شگردهای گوناگون ادبی نظیر تشبیهات ضمنی، تلمیحات، کنایات و فضاسازی، تقویت و تاکید معنا، توسعه و تکمیل معنا، بهکاررفته و در شکلگیری لایههای گوناگون و چندبعدی کردن متن تاثیرداشتهاست. بسیاری از ایهام تبادرهای مرزباننامه به صورت عمودی و در ارتباط با بندهای قبل و بعد آن رخمینماید و محدود به یک یا دو جمله نیست.