فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به منظور بررسی تأثیر نیتروژن، ورمی‌کمپوست و کود بیولوژیک نیتروکسین بر شاخص¬های رشد و مراحل نموی کنجد، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 3 تکرار در تابستان 1388، در شهرستان بهبهان اجرا شد. فاکتور اول شامل 50، 75 و 100 درصد نیتروژن مصرفی منطقه، فاکتور دوم، شامل صفر ، 5 و 10 تن کود ورمی‌کمپوست در هکتار و فاکتور سوم شامل کود زیستی نیتروکسین با دو سطح تلقیح و عدم تلقیح با بذر بود. نتایج نشان داد که تلقیح نیتروکسین و کاربرد 5 و 10 تن در هکتار ورمی¬کمپوست به ترتیب موجب افزایش 1/7، 11/23 و 19/31 درصدی در LAI حداکثری کنجد شد. با افزایش مصرف کود نیتروژن، ورمی¬کمپوست و تلقیح با نیتروکسین CGR حداکثر کنجد افزایش معنی‌د‌اری یافت. نتایج همچنین نشان داد که کاربرد کود ورمی¬کمپوست و نیتروکسین تأثیر مثبت و معنی¬داری بر مراحل فنولوژیک کنجد داشته است به طوری که با کاربرد ورمی¬کمپوست میزان GDD مورد نیاز سبز شدن در کنجد به ¬صورت قابل توجهی کاهش پیدا کرد. همچنین تلقیح با کود بیولوژیک نیتروکسین باعث کاهش طول دوره سبز شدن به میزان 42/17 درصد شده است. با کاربرد ورمی¬کمپوست طول دوره کاشت تا کپسول¬دهی افزایش یافت، به¬ گونه¬ای که در تیمار 5 تن در هکتار به بالاترین میزان خود رسید. کاربرد نیتروکسین افزایش 5/8 درصدی عملکرد دانه را سبب شد. با توجه به اثر متقابل نیتروژن و ورمی‌کمپوست، بیشترین عملکرد دانه کنجد (1352 کیلوگرم در هکتار) در تیمار 10 تن ورمی‌کمپوست به همراه 75 درصد نیتروژن معمول منطقه حاصل شد.