بررسی تطبیقی نقش انرژی های تجدید پذیردرتوسعه پایدار: مطالعه موردی ایران وآلمان
نویسندگان
1 استاد یار،گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد شاهرود ،دانشگاه آزاد اسلامی ،شاهرود، ایران.
2 گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد شاهرود ،دانشگاه آزاد اسلامی ، شاهرود، ایران.
3 استاد یار، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران.
doi
10.22124/wp.2025.31161.3551چکیده
در دهههای اخیر، توسعه پایدار و حفاظت از محیطزیست به یکی از چالشهای اصلی دولتها تبدیل شده و انرژیهای تجدیدپذیر نقشی کلیدی در تحقق این اهداف ایفا میکنند. پژوهش حاضر با رویکرد تطبیقی، به بررسی نقش انرژیهای تجدیدپذیر در توسعه پایدار در دو کشور ایران و آلمان میپردازد. هدف اصلی، تحلیل سیاستها، ساختارهای برنامهریزی و میزان موفقیت این کشورها در بهینهسازی مصرف انرژی است تا از این طریق، نقاط قوت و ضعف ایران شناسایی شود. روش تحقیق بهصورت توصیفی–تحلیلی و تطبیقی بوده و دادهها از منابع کتابخانهای و اینترنتی معتبر گردآوری شدهاند. نتایج نشان میدهد که تفاوتهای اصلی میان دو کشور در ساختار برنامهریزی شهری، میزان مشارکت نهادهای مدنی و وجود یا فقدان سیاستهای یکپارچه انرژی نهفته است. کشور آلمان با اتکا به برنامهریزی جامع، نهادهای منسجم و سیاستگذاری شفاف، موفق به نهادینهسازی مصرف بهینه انرژی شده است؛ در حالیکه ایران با چالشهایی همچون نبود هماهنگی بین نهادهای متولی، ضعف مشارکت مردمی و ناکارآمدی اسناد بالادستی مواجه است. در پایان، چارچوبی پیشنهادی برای ارتقای کارایی برنامهریزی انرژی در ایران با بهرهگیری از تجربیات موفق آلمان ارائه شده است