آسیب شناسی تربیت دینی از چهار منظر
نویسندگان
doi
10.22059/japr.2013.52353چکیده
آسیبشناسی تعلیم و تربیت دینی از چند منظر قابل بررسی و تحلیل است. نخست، این که آیا توفیق تعلیم و تربیت دینی در مکتب انبیا، با این که آنان انسانهای صالح و الگو و اسوه بودند، حداقلی است یا حداکثری؟، دوم، دین و پیامبرآورش به دلایل اعتقادی مصون از خطا و آسیباند، اما وقتی دین در بستر تاریخ جریان پیدا میکند گرفتار آسیبهایی میشود. سوم، جامعه در حال گذار از سنت به مدرنیته طبیعتا با سلسلهای از مسائل و چالشها مواجه میشود که از قضا، بحثبرانگیزترین آنها در حوزة اعتقادات و تعلیم و تربیت دینی است. نظام آموزشی ما در حوزة سنت و مدرنیته دچار سلسلهای از چالشها و تعارضهای درونی است. از سویی میخواهد متعلمان دانشمند، محقق، متفکر، پرسشگر، خلاق، و نقاد شوند، از دیگرسو، در امر تعلیم و تربیت دینی پیرو و تابع قرائت رسمی از دین باشند. چهارم، حکومت درصدد است که تعالیم دینی را به صورت حداکثری و آرمانی در جامعه اجرا کند. به این نگاه و نگرش حکومت تحلیل و نقدهایی وارد است.