واکاوی سیاستگذاری نوین زیست محیطی منطقه ای اتحادیه اروپا در قبال تغییر اقلیم: پیمان سبز اروپایی
نویسندگان
1 دانشکده علوم سیاسی دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز
2 دانشکده حقوق، علوم سیاسی و الهیات، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22124/wp.2024.23913.3153چکیده
مجموعه فعالیتها، کنشها و تصمیمسازیهای سیاسی، حقوقی و اقتصادی در جهت حفظ و احیا محیطزیست، سیاستگذاری زیست-محیطی اطلاق میگردد. در آستانه دهه سوم از قرن بیست و یکم، بحران تغییر اقلیم و امنیت زیست محیطی به عنوان تهدید اصلی پیشروی بشر عنوان گردیده است. سیاستگذاریهای زیستمحیطی منطقهای توانستهاند کارآمدی بیشتر و بهینهتری را نسبت به سیاستگذاریهای زیستمحیطی جهانی در قبال پیشگیری و کنترل تغییرات اقلیمی در مناطق، ایفا نمایند. مشارکت بازیگران منطقهای، فنی و تخصصیتر بودن و همچنین توانایی بیشتر در تامین مالی از جمله ویژگیهای سیاستگذاریهای زیستمحیطی منطقهای هستند که در لوای منطقهگرایی زیستمحیطی شکل میگیرند. پیمان سبز اروپایی جدیدترین سیاستگذاری زیستمحیطی اتحادیه اروپا میباشد که از جهت ماهیت، گستره، دقت و آیندهنگری با سیاستگذاریهای زیستمحیطی پیشین متفاوت و متمایز است. این تحقیق در صدد است ابتدا به تبیین منطقهگرایی زیست محیطی و مزیتهای سیاستگذاری زیست محیطی منطقهای پرداخته و سپس چیستی و ماهیت پیمان سبز را مورد بررسی قرار دهد. همچنین با بررسی پیشینه سیاستگذاری زیست محیطی در اروپا، چرایی و ضرورت اتخاذ پیمان سبز را تببین کرده و درنهایت تمایزهای این پیمان و آینده پیشروی آن را واکاوی نماید. در این تحقیق از روش تحلیلی-تبیینی و منابع اولیه و ثانویه برای پاسخ به سوالهای: پیمان سبز اروپایی چیست و چه تمایزی با دیگر سیاستگذاریهای زیست محیطی دارد؟ و سیاستگذاریهای زیستمحیطی منطقهای و منطقهگرایی زیستمحیطی از چه اهمیتی برخوردارند؟ و آینده اتحادیه اروپا در قبال تغییرات اقلیمی و سیاستگذاریهای زیست محیطی منطقهای چگونه خواهد بود؟ استفاده شده است.