بررسی میزان موفقیت ایمپلنت های تک دندانی قدامی با قطر باریک (4/2 و 3 میلیمتر) پس از یک سال بارگذاری
نویسندگان
1 استادیار گروه ترمیمی و زیبایی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه تخصصی پریودنتولوژی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران، تهران، ایران
3 دندانپزشک، تهران، ایران
4 دانشیار گروه تخصصی پروتزهای دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آزاد اسلامی تهران، تهران، ایران
5 دستیار تخصصی دندانپزشکی ترمیمی و زیبایی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
6 دستیار تخصصی دندانپزشکی ترمیمی و زیبایی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22038/jmds.2022.59877.2082چکیده
مقدمه: در شرایطی که ضخامت استخوان موجود کم باشد، استفاده از ایمپلنت های با قطر کم ضروری میباشد. با توجه به اختلاف موجود در نتایج تحقیقات پیشین در این خصوص، این مطالعه با هدف بررسی میزان موفقیت ایمپلنت با قطر 4/2 و 3 میلیمتر در ناحیه قدامی در شرایط تک دندان پس از یک سال بارگذاری به انجام رسید.مواد و روش ها: در این تحقیق هم گروهی تاریخی، جامعه مورد بررسی شامل افرادی بودند که در ناحیه بیدندانی در قدام ایمپلنت تکی بدون پیوند استخوان دریافت کرده بودند (40 بیمار با ایمپلنت های با قطر 4/2 میلی متر (سیستم IMTEC) و با قطر mm3 (سیستم MILO، 20=n). در طی مدت پیگیری یک ساله، تحلیل استخوان، درد، ایجاد بیحسی در ناحیه، لقی، زیبایی، رادیولوسنسی اطراف ایمپلنت، عمق پروبینگ و ایندکس جینجیوال مورد بررسی قرار گرفت. آنالیزهای آماری (T-test و Fisher’s exact test) برای ارزیابی معیارهای زیبایی و آنالیزهای Mann- whitney test و Wilcoxon Signed Ranks Test به منظور مقایسه ایندکس جینجیوال انجام شد.یافتهها: در این تحقیق هیچ گونه تحلیل استخوان، رادیولوسنسی اطراف ایمپلنت، درد و بی حسی در نمونهها یافت نشد و فقط در 5 مورد پروتز ایمپلنتها از زیبایی لازم بر اساس معیارهای Pink esthetic score(PES) برخوردار نبود. در این تحقیق survival rate و success rate به ترتیب100 درصد و 3/98 درصد بود.نتیجهگیری: با توجه محدودیتهای این مطالعه، کاربرد ایمپلنت های با قطر کم در دندانهای قدامی، در صورت انتخاب مورد مناسب و ایجاد اکلوژن ایدهآل، درمانی موفق میباشد.