تأثیر مداخلات روانشناسی مثبتنگر بر تابآوری، بهزیستی روانشناختی و شادکامی پدران وابسته به مواد مخدر دانشآموزان
نویسندگان
1 دکتری مدیریت آموزشی، دبیر آموزش و پرورش و مدرس دانشگاه فرهنگیان، گروه علوم تربیتی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری مشاوره خانواده، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران
3 مدرس دانشگاه فرهنگیان، گروه علوم تربیتی، تهران، ایران
4 دبیر آموزش و پرورش و مدرس دانشگاه فرهنگیان، گروه علوم تربیتی، تهران، ایران
doi
چکیده
اختلال سوء مصرف مواد، یک اختلال عودکنندة مزمن است و پیامدهای ناخوشایند آن از مهمترین مشکلات سلامت عمومی در جهان به شمار میرود. بنابراین، این پژوهش با هدف تعیین تأثیر مداخلات روانشناسی مثبتنگر بر تابآوری، بهزیستی روانشناختی و شادکامی در پدران وابسته به مواد مخدر دانشآموزان انجام گرفت. این مطالعه از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون بود. جامعة آماری مطالعة حاضر پدران وابسته به مواد مخدر مراجعهکننده به مراکز ترک اعتیاد قرچک در سال ۱۳۹۵ بودند. از میان آنها ۳۰ نفر با روش نمونهگیری داوطلبانه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش ۱۵ جلسة ۹۰ دقیقهای با روش مداخلات روانشناسی مثبتنگر آموزش دیدند و گروه کنترل در فهرست انتظار قرار گرفتند. هر دو گروه پرسشنامة تابآوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، پرسشنامة بهزیستی ریف (۱۹۸۹) و پرسشنامة شادکامی آرگایل و لو (۱۹۹۰) را به عنوان پیشآزمون و پسآزمون تکمیل کردند. دادهها با استفاده از نرمافزار اس.پی.اس.اس و به روش کوواریانس تحلیل شد. یافتهها نشان داد میان گروه آموزش مداخلات روانشناسی مثبتنگر و گروه کنترل تفاوت معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، آموزش مداخلات روانشناسی مثبتنگر باعث افزایش معنادار تابآوری، بهزیستی روانشناختی و شادکامی شده بود (05/0>P). بنابراین، روانشناسان میتوانند برای افزایش تابآوری، بهزیستی روانشناختی و شادکامی در افراد وابسته به مواد از این روش استفاده کنند.
