بررسی جایگاه صحبت در انسان الکامل عزیز نسفی و مصباح الهدایه و مفتاح الکفایه عزّالدین کاشانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته زبان و ادبیات فارسی / دانشگاه سمنان
2 دانشیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه سمنان
3 استادیار گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی / دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی دانشگاه سمنان
doi
10.22103/jll.2019.13850.2635چکیده
در ادبیات عرفانی، مسائل، آراء و راه و روشهای گوناگونی برای سالکان راه حق در وصول به درجات والای عرفان به چشم میخورد که قسمتی از آن برگرفته از آموزههای اسلامی، قرآن و سنت میباشد و قسمتی از آن نیز به مرور زمان و با شکلگرفتن فرقهها و گروههای مختلف عرفان و تصوف اسلامی توسط بزرگان آنها بیان گردیده است. از جملهی این موضوعات، موضوع مهم «صحبت» در بین عرفا میباشد که آداب مختلفی برای صحبت و همنشینی، برخورد با دوستان، نشست و برخاست و چگونگی معاشرت با دیگران در کتب مختلف عرفانی ذکر شده است. در پژوهش حاضر، بعد از ذکر آداب تصوف به صورت اجمالی، جایگاه صحبت در دو اثر مهم نثر صوفیه انسان کامل عزیز نسفی و مصباح الهدایه عزالدین محمود کاشانی، به شیوة توصیفی مقایسه-ای بررسی گردیده است. نویسندگان این دو اثر، صحبت را یکی از آداب تصوف دانستهاند؛ آنها در آثار خود به آیات قرآن، سنت، روایات و اقوال بزرگان استناد کردهاند. هردو نویسنده، صحبت با حق را بر صحبت با خلق ترجیح دادهاند. در مواردی نیز تفاوتهایی دیده میشود.