واکاوی ظرفیت زمینهایِ اقتصادی و سیاسی ایران در مشارکت جامع راهبردی با چین
نویسندگان
1 دکتری روابط بین الملل، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 نویسنده مسئول، استاد روابط بین الملل، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
10.22124/wp.2024.24550.3192چکیده
روابط ایران و چین طی تاریخ دارای فراز و فرودهایی بوده که هیچ گاه در دشمنی کامل به سر نبردهاند. روابط دو کشور در یک دهه قبل، وارد شکل جدیدی شده که منجر به «مشارکت جامع راهبردی» بین آنها شده است، با مطرح شدن مشارکت جامع راهبردی و عقد قرارداد 25 ساله بین دو کشور، همگرایی سیاسی و اقتصادی نسبتا رو به بهبودی شکل گرفته است. مشارکت جامع راهبردی از طریق تحریمهای غربی و رویگردانی ایران از غرب و رویکرد نگاه به شرق تهران، تشدید انسداد فروش نفت و کاهش تبادلات تجاری توسط تحریم ها، نیاز چین به مشارکت با ایران به منظور تکمیل طرح کمربند - راه و تامین انرژی و توسعه صادرات، رویکرد کانترهژمون ایران و چین و اشتراک ذهنی و تاریخی رهبران از استعمار، همگرایی اقتصادی و سیاسی بین ایران و چین را رقم زده است که بررسی و واکاوی یا علت این همگراییها و ظرفیتها هدف این مقاله است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی - تببینی میباشد.
