رفتار مالکانه قاچاق انسان در نظام کیفری ایران، عراق و حقوق جزای بین‌الملل

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم شناسی، گروه حقوق، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.

2 استادیار، گروه حقوق جزا و جزم شناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.

3 استادیار، گروه حقوق جزا و جرم شناسی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.

doi
10.22124/wp.2024.32713.3630
چکیده

جرم تجارت و قاچاق انسان امروزه به عنوان یک جرم ملی و بین‌المللی، به اندازه‌ای گسترش یافته که این جرم را از حالت سنتی خارج کرده و به شکل فراملی و هدفمند ارتکاب می‌یابد. در سطح داخلی قانون مبارزه با قاچاق انسان سال 1383 در رابطه با این پدیده تصویب شده است. همچنین قانون قاچاق انسان شماره 28 مصوب 2012 عراق به تعریف این جرم پرداخته است و همچنین در سطح بین المللی نیز کنوانسیون پالرمو در مبارزه با قاچاق انسان به تصویب رسیده است. تحقیق حاضر از نوع نظری بوده و روش تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی و جمع‌آوری اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای می باشد؛ که در صدد پاسخگویی به این سوال است که رفتار مالکانه برده‌داری مدرن (قاچاق انسان) در نظام کیفری ایران، عراق و حقوق جزای بین‌الملل چگونه است؟ یافته‌های تحقیق نشان می-دهد که علیرغم اینکه نظام حقوقی عراق راهکارهای زیادی را برای مقابله با پدیده قاچاق انسان اتخاذ کرده است، اما این اقدامات به دلیل عدم وجودبینش ملی مؤثرو با توجه به توانایی باندهای سازمان یافته، در مبارزه با آن ناتوان بوده است. قانون مبارزه با قاچاق انسان در نظام کیفری ایران نیز خالی از اشکال نیست.