مقایسه فراوانی ریزشکست های عاجی بعد از قطع ناحیه اپیکال ریشههای دارای پست ریختگی و فایبرپست
نویسندگان
1 متخصص اندودانتیکس، تهران، ایران
2 استادیار گروه اندودانتیکس، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران
3 مرکز تحقیقات بیماری های دهان و دندان، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران
4 استادیار گروه اندودانتیکس، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران
5 دندانپزشک عمومی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران
doi
10.22038/jmds.2022.55865.2015چکیده
مقدمه: دندانهای درمان ریشه شده، مستعد شکست و ترک میباشند. به همین دلیل از پستهای مختلف جهت افزایش مقاومت به شکست استفاده میشود. از این رو مطالعه حاضر با هدف مقایسه فراوانی میکروکرک در ریشههای قطع شده دارای پست ریختگی و فایبرپست انجام گردید. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، تعداد 40 دندان پرمولر تک کاناله که به دلایل ارتودنسی یا پرودنتال در دانشکده دندانپزشکی زاهدان، کشیده شده بودند؛ انتخاب شدند. قبل از شروع کار، دندان ها از نظر وجود میکروکرک مورد بررسی قرار گرفتند. سپس به وسیله آکریل، مانت شدند. 24 ساعت پس از انجام درمان ریشه، دندان ها بهصورت تصادفی به دو گروه پست ریختگی و فایبر پست (در هر گروه 20 دندان) تقسیم شدند. پس از ساخت و سمان کردن پست ها در هر یک از گروه ها، روکش فلزی برای دندانها ساخته شد. در نهایت از 3 میلیمتری اپیکال، دندانها به کمک فرز فیشور الماسی عمود بر محور طولی ریشه قطع شد. نمونهها به کمک میکروسکوپ جراحی اندودانتیک از نظر وجود یا عدم وجود میکروکرک مورد بررسی قرار گرفت. برای تحلیل دادهها از آزمون مجذور کای و تست دقیق فیشر استفاده شد. یافته ها: فراوانی ترک در ریشه های قطع شده حاوی پست ریختگی و فایبر پست 30 و 40 درصد بود. نتایج آزمون فیشر نشان داد که فراوانی میکروکرک در ریشه های قطع شده دارای پست ریختگی و فایبرپست اختلاف معناداری نداشتند (37/0=P). نتیجه گیری: فراوانی کرک های ریز مخاطی عاجی در گروه پست ریختگی و فایبر پست در ریشه های قطع شده مشابه بود.