بررسی حضورماستسلها و بروز ماتریکس متالوپروتئیناز-9 در استرومای ضایعهی اسکواموسسل کارسینومای دهانی
نویسندگان
1 دستیار تخصصی گروه پریودانتیکس، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار گروه آسیب شناسی دهان، فک و صورت، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور، اهواز، ایران
3 دستیار تخصصی گروه اندودانتیکس، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22038/jmds.2022.55202.2009چکیده
مقدمه: اسکواموسسل کارسینوما شایعترین بدخیمی در حفرهی دهان است .تعداد و توزیع ماستسلها بر پاتوژنز اسکواموسسل کارسینومای دهانی تأثیر دارد. از جمله آنزیمهایی که ماستسلها میتوانند تولید کنند، ماتریکس متالوپروتئیناز-9 (MMP9) است که ممکن است رشد و رفتار تهاجمی این سرطان را تحت تأثیر قرار دهد. مطالعه حاضرتعداد ماستسلهاو بروز ایمونوهیستوشیمی MMP9 را در ضایعات اسکواموسسل کارسینومای دهانی بررسی میکند. مواد و روشها: تعداد 10 بلوک پارافینی از ضایعهی اسکواموسسل کارسینومای دهانی از آرشیو بخش پاتولوژی دهان و فک و صورت دانشکده دندانپزشکی دانشگاه جندی شاپور اهواز و بیمارستان امام اهواز انتخاب شدند. از بلوکهای پارافینی مربوط به این ضایعات برشهایی به ضخامت 4 میکرون تهیه شد و به روش ایمونوهیستوشیمی برای MMP9 و تولوئیدن بلو برای ماستسل رنگآمیزی شدند. بروز MMP9 در اپیتلیوم و بافت همبند بررسی و تعداد ماستسلها درHPF 5 (High power field) شمرده شد و متوسط تعداد آن ها گزارش شد. یافتهها: MMP9 در 8 نمونه در اپی تلیوم و 9 نمونه در بافت همبند (بالای 50٪) بروز پیدا کرد. در 1 نمونه MMP9 در اپیتلیوم بروز پیدا نکرد، ارتباط معناداری بین بروز ایمونوهیستوشیمی MMP9 و متوسط تعداد ماستسل در بافت همبند اسکواموسسل کارسینومای دهانی یافت نشد. به دلیل آن که یکی از نمونهها از نظر بافت تومور بسیار اندک بود، از مطالعهی ما خارج شد. نتیجهگیری: بروز MMP9 در بافت همبندی تمام نمونهها ممکن است در رفتار تهاجمی اسکواموسسل کارسینومای دهانی تعیین کننده باشد؛ اما این حضور ممکن است با تعداد ماستسلها مرتبط نباشد و یا ممکن است با حضور تعداد بالای ماستسلها در تضاد باشد.