نقش عنصر «محبت» در نظام تعالی‌بخشی فردی-جمعی از منظر شهید سلیمانی

نویسندگان

1 دکترای رشته علوم سیاسی دانشگاه امام صادق(ع).

doi
10.22084/rjir.2025.29925.3832
چکیده

هدف: پژوهش حاضر به بررسی نقش عنصر «محبت» در نظام تعالی‌بخشی فردی- جمعی از منظر شهید سلیمانی می‌پردازد و تبیین می‌کند که چگونه این عنصر در سطوح فردی، تشکیلاتی و اجتماعی، نقش کنشگری مولد و سازنده ایفا نموده است.روش ­شناسی پژوهش: این مطالعه با روش تحلیل محتوای کیفی انجام شده و عناصر محبت را در ابعاد فردی، تشکیلاتی و اجتماعی ردیابی کرده است.یافته ­ها: محبت به عنوان عنصری کلیدی، در چهار سطح نقش‌آفرینی می‌کند: (۱) انگیزاننده و محرک رشد فردی؛ (۲) دوستی‌های عمیق به‌مثابه ارتقاءدهنده معنوی و اشتیاق‌دهنده به کمال؛ (۳) محبت طرفینی در مدیریت جمعی؛ و (۴) محبت اصولی و جامع‌نگر به عنوان همگراکننده اجتماعی.نتیجه­ گیری: عنصر «محبت» در منظومه فکری و عملی شهید سلیمانی، مولد نظام تعالی‌بخش در ساحت‌های فردی، تشکیلاتی و اجتماعی است و با پیوند ایمان و رشد معنوی، الگویی از انسان و جامعه همدل و کارآمد می‌سازد. این عنصر، محور همگرایی و مدیریت محبت‌محور بوده و ظرفیت تبدیل تهدیدها به فرصت‌ها را دارد. در افق کلان، کاربست محبت دارای اصول، راهی برای جامعه‌ای مؤمن و پیش‌رونده است و پژوهش بر نهادینه‌سازی این الگو در نظام‌های تربیتی و فرهنگی و ساختار حکمرانی تأکید دارد.