فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه : ثبات اکلوژن پس از درمان‌های ارتودنسی از اهمیت زیادی برخوردار بوده و این ثبات پس از فاز فعال درمان توسط دستگاه‌های نگهدارنده به دست می‌آید. ریتینر هالی کاربرد زیادی برای ریتنشن در درمان‌های ارتودنسی دارد؛ ولی امروزه تمایل به استفاده از دستگاه‌های ریتینر شفاف افزایش یافته است. تحقیق حاضر با هدف مقایسه‌ی ستلینگ اکلوژن در بیماران ارتودنسی متعاقب استفاده از ریتینرهای Essix و هالی با استفاده از روش دیجیتالی T-Scan III انجام شد.مواد و روش ها: در این تحقیق مقطعی-تحلیلی، 46 بیمار ارتودنسی در انتهای فاز فعال درمان انتخاب و به دو گروه هالی (24 نفر) و Essix (22 نفر) تقسیم شدند. اکلوژن بیماران در ابتدای دوره، 6 ماه و 12 ماه بعد از استفاده از ریتینرها با استفاده از دستگاه ثبت اکلوزال دیجیتالی   (T-Scan III)  ارزیابی گردید. تغییرات درصد تماس‌های اکلوزالی در زمان‌های مختلف، در داخل گروه‌ها با آزمون t زوجی و در بین گروه‌ها با آزمون t مستقل مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته‌ها: در گروه ریتینر هالی، درصد تماس‌های اکلوزالی در دندان‌های خلفی به میزان میانگین 05/13±708/7‌ درصد افزایش و در دندان‌های قدامی با میانگین 791/11±416/7‌ درصد کاهش یافت. این مقادیر در گروه ریتینر Essix به ترتیب در دندان های خلفی برابر 884/14±19/10‌ درصد کاهشی و در دندان های قدامی 591/18±381/10‌ درصد افزایشی برآورد شد.نتیجه‌گیری: در مجموع، استفاده از هر دو ریتینر هالی و Essix منجر به تغییرات تماس‌های اکلوزالی و حرکت عمودی نسبی دندان‌های قدامی و خلفی در بیماران در دوره‌های زمانی 6 ماه و 1 سال پس از ریتنشن نسبت به ابتدای دوره شد ولی میزان تغییرات دردندان های خلفی در ریتینر هالی بیشتر از ریتینر Essix بود. با توجه به افزایش تماس های دندانی خلفی و کاهش تماس دندان های قدامی با استفاده از ریتینر هالی شاید بتوان این ریتینر را بیشتر در موارد دیپ بایت استفاده کرد. همچنین با توجه به کاهش تماس های خلفی در 6 ماهه اول در پلاک Essix پیشنهاد می شود مدت استفاده تمام وقت این ریتینر کوتاه تر شود.