بررسی روشهای اصلاح سطح سیلیکا با عاملهای پلیمری و استفاده از آن در کامپوزیتهای لاستیکی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی پلیمر، دانشکدهی مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد، گروه مهندسی پلیمر، دانشکدهی مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشجوی دکترای تخصصی، گروه مهندسی پلیمر، دانشکدهی مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 دانشجوی دکترای تخصصی، گروه مهندسی پلیمر، دانشکدهی مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
5 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی پلیمر، دانشکدهی مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
6 تهران-خیابان جلال آل احمد- پل نصر-دانشگاه تربیت مدرس-دانشکده مهندسی شیمی-گروه مهندسی پلیمر
doi
چکیده
استفاده از پُرکنندههای تقویتی مانند سیلیکا بهمنظور بهبود خواص مکانیکی، دینامیکی و حرارتی آمیزههای لاستیکی ضروریست. امروزه کاربرد سیلیکا بهجای دوده در آمیزههای رویهی تایر به دلیل کاهش مقاومت غلتشی و بهتبع آن کاهش مصرف سوخت و تولید آلایندهها موردتوجه قرار گرفته است. بااینوجود مشکل عمده در زمینهی استفاده از سیلیکا در آمیزههای لاستیکی، اختلاط دشوار، پراکنش نامناسب و قابلیت انباشتگی زیاد ذرههای سیلیکا در بسترهای لاستیکی بهدلیل برهمکنش پایین پلیمر-پُرکننده و همچنین برهمکنش بالای پُرکننده- پُرکننده است. از اینرو اصلاح سطح سیلیکا با عاملهای هیدروکربنی بهمنظور افزایش سازگاری آن با بستر پلیمری ضروری خواهد بود. در این راستا راهکارهای گوناگونی مانند اصلاح سطح از راه پیوند مولکولهای جفتکننده مطرح بوده است. در سالهای اخیر اصلاح سطح سیلیکا از راه عاملهای پلیمری بهدلیل افزایش برهمکنش پلیمرـ پُرکننده و دستیابی به ساختار نانوکامپوزیت بهشدت موردتوجه قرار گرفته است. این مقاله به بررسی روشهای موجود در زمینهی اصلاح سطح سیلیکا با عاملهای پلیمری و استفاده از آنها در سامانههای لاستیکی میپردازد.
