تحلیل روند سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در قبال ازبکستان؛ پیشرانها، راهبردها و سناریوها
نویسندگان
1 دانش آموخته دکترای روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی دانشگاه اصفهان، ایران.
2 دانشیار گروه مطالعات روسیه، آسیای میانه و قفقاز، دانشگاه تهران، ایران.
doi
10.22124/wp.2023.23393.3110چکیده
استراتژیهای سیاست خارجی کشورها همیشه تابعی از نقاط قوت وضعف داخلی و فرصتها و چالشهای محیطی بوده است. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی باعث فعال شدن سیاست خارجی ایران در کشورهای آسیای مرکزی گردید. از سال 1370شمسی و آغاز روابط سیاسی ایران و ازبکستان، روابط دو کشور روندها و رویدادهای متنوعی را تجربه نموده است. این پژوهش در تلاش است با اتخاذ رویکردی«بینارشتهای» به تحلیل و بررسی پیشرانها، روندها،رویدادها و نهایتا سناریوهای استراتژی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در ارتباط با ازبکستان پرداخته و به این مساله اصلی پژوهش پاسخ دهد که: رابطه میان مقدورات داخلی ایران و محذورات محیطی ازبکستان در راهبردهای سیاست خارجی ایران در این کشور چگونه بوده است؟ نتایج پژوهش حکایت از این دارد که نقاط قوت داخلی استراتژیهای ایران در ازبکستان تحت تاثیر محذورات و تهدیدات محیط ازبکستان و محیط بین المللی قرار گرفته که منجر به عدم موفقیت راهبردهای سیاست خارجی ایران در این کشور شده است، اما تغییر شرایط سیاسی داخلی ازبکستان درکنار سیاست نگاه به شرق ایران و عضویت در سازمان شانگهای سناریوهای محتمل و مطلوب سیاست خارجی ایران در ازبکستان حکایت از حرکت به سمت سناریوهای خوشبینانه و تعمیق روابط دوجانبه طرفین دارد.
