بررسی پایداری عملکرد هیبریدهای توتون ویرجینیا با استفاده از آماره‌های پایداری و تجزیه واکنش ژنوتیپی به وسیله مدل AMMI

نویسندگان
doi
چکیده

به‌منظور تعیین پایداری عملکرد و سازگاری هیبریدهای توتون ویرجینیا و تجزیه اثر متقابل ژنوتیپ× محیط، 15 هیبرید توتون، شامل 10 هیبرید داخلی و 5 هیبرید ارسالی از مراکز بین‏المللی در دو ایستگاه تحقیقات توتون تیرتاش و رشت و در هر ایستگاه در دو شرایط تنش و بدون تنش‏خشکی (چهار محیط) به مدت دو سال (1386-1385) در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار مورد ارزیابی قرار گرفتند. محاسبه‏های آماری شامل تجزیه واریانس مرکب و برآورد 14 آماره پایداری و تجزیه الگو بود. نتایج حاصل از تجزیه پایداری به روش واریانس محیطی و ضریب تغییرات محیطی نشان داد که هیبریدهای Coker254                         VE1، K394 VE1 و NC8 VE1 به‌ترتیب دارای کمترین واریانس محیطی و ضریب تغییرات محیطی و در نتیجه بیشترین پایداری می‏باشند. هیبرید PVH03، براساس معیارهای آماره شوکلا، اکووالانس ریک، انحراف از خط رگرسیون و همچنین مقدار اولین مولفه اصلی اثر متقابل ژنوتیپ × محیط حاصل از تجزیه AMMI، پایدارترین ژنوتیپ شناخته شد. جهت شناسایی ژنوتیپ‏های سازگار با محیط‌های خاص روش بای‏پلات استفاده گردید و نتایج نشان داد که هیبریدهای PVH03، K394 NC89 و Coker254 NC89 با داشتن کمترین اثر متقابل، پایدارترین و هیبریدهای ULT109، NC291، Coker254 Coker347 وVE1 Coker347 ناپایدارترین هیبریدها[1]بودند. هیبریدهای Coker254 K394،  NC291و CC27 برای ایستگاه تیرتاش و ژنوتیپ‏های NC89 Coker347، K394 Coker347،Coker254 VE1 و ULT109 برای ایستگاه رشت، در شرایط بدون تنش خشکی سازگار و مناسب تشخیص داده‏شدند. *مسئول مکاتبه: smsadeghi55@yahoo.com

کلیدواژه‌ها