کاربرد مدل شاخص آسیبپذیری تپههای ماسهای (DVI) در ارزیابی تپههای ماسهای ساحلی از بندر سیریک تا بندر زیارت در جنوبشرق استان هرمزگان
نویسندگان
1 استاد گروه ژئومورفولوژی دانشکدۀ جغرافیا و برنامه ریزی دانشگاه تبریز
2 استاد گروه ژئومورفولوژی دانشکدۀ جغرافیا و برنامه ریزی دانشگاه تبریز
3 دانش آموختۀ دکتری ژئومورفولوژی دانشکدۀ جغرافیا و برنامه ریزی دانشگاه تبریز
4 استادیار گروه جغرافیای دانشگاه هرمزگان
5 استادیار گروه جغرافیای دانشگاه هرمزگان
doi
10.22059/jphgr.2019.237659.1007087چکیده
تپههای ماسهای مانعی در برابر امواجاند و میتوانند سواحل را از فرسایش حفظ کنند. بنابراین، حفاظت از این تپهها امری مهم و نیازمند مدیریت است. هدف از این پژوهش بررسی میزان آسیبپذیری تپههای ماسهای واقع در حد فاصل بندر سیریک تا بندر زیارت در جنوب شرق استان هرمزگان است، زیرا ساخت اسکلههای جدید در سالهای اخیر به تغییراتی در ساحل این منطقه منجر شده است. بنابراین، آگاهی از وضعیت آسیبپذیری تپههای ساحلی میتواند در مدیریت و حفاظت این تپهها اثربخش باشد. در این پژوهش، عوامل مؤثر در آسیبپذیری تپههای ماسهای ساحلی، شامل شرایط ژئومورفولوژی تپههای ماسهای، عوامل دریایی، فرایندهای بادی، پوشش گیاهی، تأثیر فعالیتهای انسانی، و عامل مدیریتی، با استفاده از چکلیست، ارزیابی شد. دادههای استفادهشده شامل دادههای آماری، دادههای مکانی، بازدیدهای میدانی، تصاویر ماهوارهای، عکس هوایی، و نتایج گرانومتری است. نتایج نشان داد میزان شاخص آسیبپذیری (DVI) در همة محوطهها متوسط است. همچنین، مشخص شد در میان عوامل مورد بررسی، عامل وضعیت ژئومورفولوژیک تپههای ماسهای و سپس فرایندهای بادی بهترتیب بیشترین تأثیر را در آسیبپذیری تپهها دارند. ارزیابی شاخص تعادل نشان داد تعادل میان آسیبپذیری و مدیریت تپهها در هیچ کدام از محوطهها وجود ندارد که دلیل آن میتواند نبود متولی مشخصی در زمینة مدیریت اجرایی حفاظت از سواحل باشد.