پیوندهای معنایی آیۀ الست و اعیان ثابته در مثنوی مولانا
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه بیرجند
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بیرجند
doi
10.22103/jll.2017.1713چکیده
آیۀ 172 سورۀ اعراف را برخی عارفان مسلمان با اعیان ثابته، که از اصطلاحات نظام فکری ابنعربی است، درپیوندیافتهاند. این پژوهش بر آن است تا پاسخی برای این پرسش بجوید که مولانا آنگاه که در مثنوی به آیۀ الست استناد میکند، چه پیوندهای معنایی میان این آیه و اعیان ثابته ردیابی و رصد کردهاست؟ بنابراین ضمن تعریف اعیان ثابته و برخی موضوعات فرعی وابسته بدان، بیتهایی از مثنوی مولانا که پیوندهای معنایی آیة الست با اعیان ثابته را دربردارد، به شیوة تحلیلی بررسی شدهاست. این بررسی نشان میدهد که بخشی از کاربردهای آیة الست در مثنوی مولانا، مفاهیم محوری مشترک میان میثاق الست و اعیان ثابته را دربردارد. در این کاربردها به علم ازلی خداوند و ثبوت علمی موجودات اشاره شده و شهود اعیان ثابته به انبیا و اولیا نسبتدادهشدهاست. نمونههایی از طرح «همزمانی» الست و اعیان ثابته و همانندی موضوعات «سرّالقدر» و «سابقة ازلی» را هم در این کاربردها میتوانیافت.