کنشگری امنیتی چین و هند در منطقه جنوب آسیا
نویسندگان
1 استادیار، مرکز اسناد فرهنگی آسیا، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
doi
10.22124/wp.2022.22767.3058چکیده
جنوب آسیا به سبب یکسری عوامل اقتصادی، استراتژیک، سیاسی و جمعیتی از اهمیت زیادی در ساختار اقتصادی-سیاسی جهان برخوردار است. این منطقه منعکسکننده مجموعهای از پدیدههای متعارض است و با انواع مختلفی از تهدیدات امنیتی روبهرو است. هند بزرگترین قدرت نظامی -اقتصادی این منطقه است و چین نیز به عنوان یکی از بزرگترین قدرتهای نظامی- اقتصادی جهان همجوار این منطقه است. اهمیت چندبعدی این منطقه به قدری گسترده است که دو کشور هند و چین پیوسته میکوشند با استفاده از تمام ابزارها و فرصتهای موجود در جنوب آسیا به برتری دست یابند. در این راستا این مقاله با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و روش کتابخانهای-اسنادی گردآوری اطلاعات تلاش دارد به این سؤال پاسخ دهد که چگونه چین و هند به یک کنشگر امنیتی در جنوب آسیا تبدیل شدهاند؟. در راستای پاسخ به این سؤال، اسناد سیاست خارجی و امنیتی-نظامی چین و هند بررسی و سپس اهداف و منافع این دو کشور در این منطقه تبیین شدند. یافتههای پژوهش نشان داد مجموعهای از منافع استراتژیک، اقتصادی و امنیتی-نظامی، چین و هند را به یک کنشگر امنیتی در جنوب آسیا تبدیل کردهاند و هر از این کشورها میکوشند نظم منطقهای در جنوب آسیا را بر اساس منافع خود شکل دهند.